Ανακοινώνει χθες η κυβέρνηση 151 ΔΕΚΟ όπου θα γίνουν περικοπές πλεονάζοντος προσωπικού σε ποσοστό 10%.Ας αφήσουμε το γεγονός ότι πολλές από αυτές έχουν ελλειμματικό προσωπικό. Προσωπικά γνωρίζω αρκετές από αυτές που λειτουργούν με το 50% των ατόμων που απαιτούνται από το οργανόγραμμά τους, το οποίο δεν είναι καθόλου εξωπραγματικό (π.χ. δεν ισχύει ο πρώτος υπάλληλος να δίνει το χαρτί στον δεύτερο υπάλληλο και ο δεύτερος να το δίνει τρίτο). Ας αφήσουμε το ότι κάποιες από τις συγκεκριμένες ΔΕΚΟ έχουν 30 υπαλλήλους ή και λιγότερους, ενώ οι κρατούντες δεν έβαλαν μαχαίρι στη ΔΕΗ ή στους ΟΤΑ, όπου γίνεται το μεγάλο πανηγύρι (4.500 υπαλλήλους έχει μόνο ο Δήμος Θεσσαλονίκης,).
Ρε παιδιά, πολλές από αυτές τις ΔΕΚΟ είναι αυτοχρηματοδοτούμενες: η μισθοδοσία τους δεν καλύπτεται από τον κρατικό προϋπολογισμό, ούτε το κράτος θα κερδίσει κάτι αν οι υπάλληλοι μπουν σε εφεδρεία. Το απίστευτα γελοίο είναι πως με το που εισέρχονται οι υπάλληλοι στο καθεστώς της εφεδρείας, το κράτος αρχίζει να επιβαρύνεται με το 60% του μισθού τους. Εκεί δηλαδή που το κράτος δεν τους πλήρωνε, τώρα θα τους πληρώνει.
Κι αυτό το λένε εξοικονόμηση πόρων.
Δικαιολογείται ο Μόσιαλος ότι οι εν λόγω φορείς επιλέχθηκαν με βάση καταλόγους της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής που ανανεώνονται ανά τρία χρόνια. Άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε δηλαδή. Κι αν ο συγκεκριμένος παραλήπτης δεν έπρεπε να είναι παραλήπτης; «Δεν υπάρχει λόγος να καταφύγουν στα δικαστήρια, ζούμε σε μια δημοκρατική πολιτεία που γίνεται για τα πάντα διάλογος».
Με άλλα λόγια, λέει σε κάποιον πως θα χάσει τη δουλειά του (και μάλιστα σε κάποιον που αποκλείεται να ξαναβρεί δουλειά, πρώτοι επιλαχόντες είναι αυτοί που βρίσκονται κοντά σε συντάξιμη ηλικία και δεν έχουν τυπικά προσόντα) και μετά λέει: «αμάν πια κι εσείς, μια μαλακία είπαμε και το κάνατε θέμα».
1 comments:
Η εργασιακή εφεδρεία όπως την έχει προτείνει ο Νομπελίστας οικονομολόγος Πισσαρίδης και την έχουν υιοθετήσει και λίγοι (σοβαροί) πολιτικοί συνίσταται στο εξής:
1) Καταργούνται φορείς που δεν παράγουν κάτι ζωτικής σημασίας. Δεν μπαίνεις έτσι σε διαδικασίες του στυλ να βρούμε το 10% ή 30% που θα απολύσουμε εντός κάθε φορέα. Καταργείται όλος ο φορέας και δεν υπάρχουν και νομικά / συνταγματικά κωλύματα.
2) Δίνεις στους ανθρώπους που θα χάσουν τη δουλειά τους ένα βασικό μισθό για 3 χρόνια. Αυτό (η διάρκεια των 3 χρόνων) είναι κρίσιμο γιατί έτσι μπορούν σε αυτό το διάστημα να σπουδάσουν κάτι καινούριο, να στήσουν μια δουλειά, να δικτυωθούν, να ξαναβάλουν τη ζωή τους σε νέα πορεία.
3) Για το διάστημα αυτό των 3 χρόνων τους δίνεις πλήρη ελευθερία να δραστηριοποιηθούν όπου θέλουν χωρίς να κινδυνεύουν να χάσουν τον βασικό μισθό τους (αυτόν της εφεδρείας).
--Στο σημείο αυτό είναι κρίσιμο και το θέμα του πλήρους ανοίγματος των κλειστών επαγγελμάτων. Δεν μπορείς να τους λες κάντε ότι θέλετε και στην πράξη μετά να τους το απαγορεύεις-.
4) Όταν περάσει το διάστημα των 3 χρόνων, είτε παύεις να τους μισθοδοτείς οριστικά είτε τους λες ότι θέλεις να τους επαναπροσλάβεις (και αποφασίζουν αυτοί αν θέλουν ή όχι).
Έτσι, τους δίνεις το απαραίτητο χρονικό διάστημα και την άνεση για να κάνουν τη μεταστροφή στη ζωή τους και μειώνεις σημαντικά το (μισθολογικό) κόστος του δημοσίου. Αυτό με τη σειρά του μπορεί να οδηγήσει σε σταδιακή μείωση της φορολογίας και άρα σε δημιουργία επιχειρήσεων και αύξηση της απασχόλησης. Η αύξηση της απασχόλησης οδηγεί σταδιακά σε μεγαλύτερες αμοιβές για όλους. Αυτό που λέμε "ενάρετος κύκλος". Το θέμα είναι πως για να γίνουν τα πρώτα βήματα χρειάζονται "αρχίδια" (είδος εν ανεπαρκεία) και άνθρωποι με μακροχρόνια οπτική (παρομοίως...).
Δημοσίευση σχολίου