Οκτωβρίου 01, 2006


Η γραφομηχανή, η σόμπα, τα κινητά και... η μπρίζα

Όταν το ’90 έφευγα για να μείνω μόνιμα στο εξωτερικό, πήρα μαζί μου μια ελληνική γραφομηχανή. Θα χρειαζόταν στην αλληλογραφία μου με επιχειρήσεις και οργανισμούς της Ελλάδας. Σκεφτόμουν μάλιστα με περηφάνια όταν την τακτοποιούσα (δίπλα σε μια φινλανδική γραφομηχανή) ότι είμαι πολύ καλά εξοπλισμένος.

Δεν τη χρησιμοποίησα ούτε μια φορά. Το ’91 γνώρισα τους υπολογιστές - μάλιστα, στον πρώτο που έγραψα έσπασα το space, καθώς το βαρούσα... αναλογικά. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, είναι ασύλληπτο για αλλαγή γλώσσας σε ένα κείμενο να αλλάζεις μηχανή. Απλώς πατάς Alt-Shift.

Είχα και μια παλιά γραφομηχανή, αγγλική και μαύρη σαν αυτή της φωτογραφίας. Δυστυχώς, μια οικογενειακή ατυχία, μας έκανε να τη χάσουμε. Είχε ένα πράσινο πρόσθετο κουμπί πάνω της, σαν ουλή, που την έκανε να μοιάζει ακόμα πιο παλιά – και… ‘δικιά μας’.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν θα έπρεπε να την αναζητήσω.

Από τα ‘παλιά’ πράγματα της οικογένειας, έχω ακόμα μια μονοκόμματη μαντεμένια σόμπα με λεπτή διακόσμηση και ασήκωτη (πρέπει να ζυγίζει τουλάχιστον 250 κιλά), ένα ρολόι τοίχου που δεν δουλεύει πια, μια και δεν βρίσκεται μάστορας να το επιδιορθώσει και μια σκαλιστή οβίδα από τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αναφέρεται η μάχη, η ημερομηνία, η τοποθεσία και το όνομα αυτού που τη σκάλισε. Πάνω της ο δικέφαλος αετός, η κορώνα, τα συναφή. (Αλήθεια, υπάρχει άλλο κράτος να σκαλίζει οβίδες και να τις μετατρέπει σε βάζα;)

Έχω όμως μερικές αγάπες για παλιά πράγματα, σαν φετίχ. Πάντα ήθελα ένα παλιό ραδιόφωνο – από εκείνα τα τεράστια, σωστά κουτιά επικοινωνίας: πάνω τους δεν είχαν απλώς μεγακύκλους και νούμερα, αλλά ονόματα πόλεων. OSLO – WARSAW, MOSCOW, PARIS, ROME. Μηχανήματα που σε καλούσαν να έρθεις σε επαφή με τον υπόλοιπο κόσμο. Έχω φτάσει στο ‘παραπέντε’ να αποκτήσω ένα: πριν χρόνια, βρήκα ένα όπως ακριβώς το ήθελα. Μου είπαν πως ήταν ‘κλεισμένο’ και εάν δεν περνούσε ο πελάτης την επομένη, θα το έπαιρνα. Δυστυχώς, ο πελάτης πέρασε.

Μια άλλη μου αγάπη τελευταία, είναι τα κινητά μου. Τα παρακολουθώ από παλιά (μάλιστα, ήμουν μάλλον ο πρώτος που έκανε πειράματα η NOKIA για την φωνητική αναγνώριση στα ελληνικά). Τα πρώτα κινητά τα είδα στο δρόμο όπου βλέπαμε τα πυροτεχνήματα, την πρωτοχρονιά του ’90: ήταν ένα κανονικό αναλογικό σταθερό που το κρατούσε μια γιαγιά με δυο χέρια ενώ ένας παππούς δίπλα της, ευχόταν όλο καμάρι από το ακουστικό χρόνια πολλά – μάλλον στα παιδιά τους. Σε ένα χρόνο τα κινητά έγιναν μικρότερα (στο μέγεθος μεγάλου μπουκαλιού Coca Cola) γεμάτα γωνίες και κεραίες 20 εκατοστά. Σε δύο χρόνια, χανόντουσαν στην παλάμη. Το πρώτο πραγματικά καταναλωτικό κινητό της ΝΟΚΙΑ (τώρα φαίνεται σαν παντόφλα) θα το αγοράσω – πρώτα για μένα που ‘μου μιλάει’ και ίσως γι’ αυτό, πιστεύω πως σε 5-10 χρόνια θα και για τους άλλους πραγματικά συλλεκτικό κομμάτι.

Με τους υπολογιστές ποτέ δεν είχα τέτοια προσωπική σχέση: τους αγαπάω όσο με εξυπηρετούν αλλά τους ξεχνάω εντελώς μόλις αποκτήσω το νέο. Ο ATARI ενός φίλου μου, που παίζαμε σκάκι στην τηλεόραση και έκανε μια ώρα να φορτώσει το πρόγραμμα από κασέτα, δεν με είχε εντυπωσιάσει καθόλου. Αν έπαιζε brake-out, θα το ζήλευα. Είμαι βλέπετε της ενδιάμεσης γενιάς που μεγάλωσε με ‘ηλεκτρονικά παιχνίδια’ (έτσι τα λέγαμε). Pac-man, τουβλάκια, μέλισσες, που τα παίζαμε σε ειδικά μαγαζιά (‘ηλεκτρονικών’). Ήμουν άσσος στα τουβλάκια – σε σημείο να μου βγάζουν την μπρίζα επειδή έπαιζα πολλή ώρα. (Φασιστική πράξη: αχ και να ήξερα τα δικαιώματά μου! – όταν έριχνα τα δεκάρικα ήταν καλά!)

Άντε, μου βγήκε και ο οργισμένος δεκαπεντάχρονος.

Με τον Pac-man ποτέ δεν τα πήγαινα πολύ καλά. Το βαριόμουν, κι ευτυχώς: ήταν τόσο δημοφιλής, που έπρεπε να περιμένεις ώρες μέχρι να έρθει η σειρά σου.

(Τον αλήτη τον μαγαζάτορα που μου έβγαζε την μπρίζα!!!)

Γύρω στα 88-89, βγήκαν και τα τετρίς σε φορητά παιχνίδια. Θυμάμαι τη μητέρα μου να μου λέει κατά τις δώδεκα «άντε, σταμάτα να παίζεις». Κι εγώ, «εντάξει». Μετά από είκοσι λεπτά (νόμιζα), την ακούω να σηκώνεται: έπαιζα όλη νύχτα!

Χμ… τι ήθελα να πω; Α, ναι: για τη χαμένη γραφομηχανή. Για τη σόμπα, το παλιό ραδιόφωνο, τα κινητά…

Και τον αλήτη τον μαγαζάτορα που μου έβγαζε την μπρίζα!!!


Οι φωτογραφίες είναι από εδώ κι από εκεί

10 σχόλια:

andy dufresne είπε...

Σύμπτωση ότι έχω παρόμοια αντιμετώπιση;

Σέβομαι μια γραφομηχανή και τα κινητά (τα μαζεύω, τα κάνω συλλογή, δεν τα πετάω), ενώ δεν κρατάω τους υπολογιστές.

Λες να υπάρχει βαθύτερος λόγος γι' αυτό;

Ημίαιμος-Imiaimos είπε...

Έτσι μάζεψα κι εγώ ένα σπίτι στη σοφίτα!

An-Lu είπε...

Αχχχχχ! Η "ελληνική" και η "αγγλική" γραφομηχανή μου υπάρχουν ακόμα...τα λαπτόπια επίσης, οι Η/Υ-κουτιά όμως....πάνε για ανακύλωση....

aggelos-x-aggelos είπε...

Εγώ έχω τον πρώτο μου 8088 στα 10MHz. Τα κινητά τα ανακυκλώνω.

Υπέροχο κείμενο!

cyrusgeo είπε...

Έχω μια "αρχαία" Ρέμινγκτον. Ασήκωτη. Κάποτε θα αλλάξω σπίτι, και θα τη βάλω σε βιτρίνα.

Τα παλιά μου κομπιούτερ τα έχω χαρίσει ή πετάξει.

Τα κινητά μου επίσης.

Στην υγειά μας...

Composition Doll είπε...

Έχω τέτοια. Γραφομηχανή λέω. Μαύρη και ασήκωτη.

Και πολύ-πολύ όμορφη!

Ζηλεύουμε?

Yannis H είπε...

Καλησπέρα!

Andy, ο βαθύτερος λόγος υπάρχει αλλά ιδέα δεν έχω γι’ αυτόν. Το υπερπέραν μας προσπερνάει και εμείς μαζεύουμε κινητά – θα μελαγχολήσω!

Ναι, φίλοι, η δουλειά είναι ανυπόφορη αυτές τις μέρες – EXCEL να δουν τα μάτια σας!

Σε αυτό, έχω μια κραυγή που με πνίγει: ΖΗΤΩ ΤΟ WORD!

Αλλάζεις πρόγραμμα, αλλάζεις κόσμο – από τους αριθμούς στα γράμματα, από τους πίνακες στις παραγράφους, έστω, από τους δείκτες στην ποιοτική ανάλυση. Κάτι που να κάνει 1+1 σε απλή γραμματική – όχι σε μαθηματικά! Ας πούμε, «λου και α λα». Μεγάλη αλήθεια! «Σου το λέω, βάλε το καλά στο μυαλό σου: λου και α λα!» Δεν είναι καλύτερο;

An-Lu, ένα laptop αγόρασα τελευταία όλο κι όλο και μάλλον θα το δώσω (ο ανιψιός μεγαλώνει, ζωή νάχει!).

Άγγελος, σ’ ευχαριστώ – αν και δεν κατάλαβα τα διαβολικά 8088 – θα μας κάψει ο θεός!

Cyrusgeo, θα σε λάτρευε ο Τομ Ρόμπινς. Αν δεν κάνω λάθος, στον Τρυποκάρυδο ήταν που έκανε ύμνους και παραγράφους ολόκληρους στην Ρέμιγκτον. Θύμιζε λίγο (ο τρόπος που αναφερόταν στους καθησυχαστικούς ήχους της) το καταθλιπτικό ρομπότ του Άνταμς μπροστά στις αυτόματες πόρτες.

Doll, εγώ έχω το Παρίσι στο μυαλό μου – όχι στο σαλόνι μου.

Ημίαιμος, το αυτό. Αλήθεια, πώς πας με τις εκλογές; Βλέπω εστίασες στο αεροδρόμιο – εξαιρετικά σημαντικό, αλλά κάτι που έχει να κάνει με τη Θεσσαλονίκη μετά από 10 χρίνια, δεν ενδιαφέρει τόσο πολύ τους σημερινούς ψηφοφόρους – γνώμη μου. Και εν πάση περιπτώσει, δεν το λέω επειδή θέλω να πω κάτι αλλά γιατί αυτοί οι 2 μαλάκες θα ξαναβγούν από την πρώτη Κυριακή – αυτό, για μένα, σε σημερινή ανάγνωση, είναι το πιο σημαντικό.

Υποθαλάσσια, μετρό, διαπλάτυνση Νίκης, κυκλοφοριακό, στιλ γιορτών, αριθμός δημοτικών υπαλλήλων, αποκλεισμός παραλίας, κονδύλια «ενημέρωσης δημοτών» που πάνε σε καμπάνιες Παπαγεωργόπουλου... Δεν τα διαβάζω πουθενά!

Καλά, σκάω. Επόμενο post, πιο εσωστρεφής διάθεση.

Ανώνυμος είπε...

Τι νοσταλγία είναι αυτη που σου βγήκε; :)

civil είπε...

Ο μεγαλύτερος έπαινος: να σου βγάλει ο μαγαζάτορας την πρίζα! (δυστυχώς δε μου συνέβηκε ποτέ - θά'χα να το λέω!)

Λουκας. είπε...

Ειδα οτι σου αρεσει σαν η ιδεα η παλια γραφομηχανη. Εχω μια παλια γερμανικη, μαρκα ERIKA MOD 10. Μηπως ξερεις που μπορω να ρωτησω ποσο αξιζει και αν ειναι να την δωσω γιατι ειναι στην αποθηκη και ειναι κριμα...Ξερεις δουλευει ακομα...Αν μπορεις να βοηθησεις στειλε μηνυμα.loukasangela2003@yahoo.gr