Δεν είναι χαζός ή έξυπνος ο Καρατζαφέρης – είναι καπάτσος. Είναι το πολιτικό αντίστοιχο ενός χασάπη που σε κλέβει στο ζύγι αλλά προσέχει τους τύπους και δεν αφήνει ξεδιάντροπες αποδείξεις.

Όταν λέει (ξώφαλτσα) να παντρεύονται οι ομοφυλόφιλοι, θα χάσει κάποιους παραδοσιακούς πελάτες (και να μην ξεχνάμε, πού αλλού θα πάνε;) ενώ είναι σίγουρος ότι κανείς πλέον δεν θα τολμήσει να τον πει φαλλοκράτη και τα τοιαύτα. Ότι ‘κλέβει στο ζύγι’.

Και φυσικά, είναι απλή καπατσοσύνη το ότι κατεβαίνει στη Θεσσαλονίκη - δεν είναι πολιτική σοφία. Για χρόνια είναι κοινό μυστικό ότι η Θεσσαλονίκη έπαψε να είναι η φτωχομάνα και κατάντησε μια νεοελληνική φωλιά του φιδιού.

- Οι πολίτες της έβγαζαν Παπαθεμελή από τη μεριά της ΝΔ και Ψωμιάδη από τη μεριά του ΠΑΣΟΚ – οι πιο ακροδεξιοί, ανεξαρτήτως κόμματος, της ελληνικής Βουλής!
- Είναι η μόνη πόλη όπου τα τελευταία χρόνια κάηκε βιβλίο (του Μ. Ανδρουλάκη στην Αριστοτέλους, με το νυν Νομάρχη μπροστά) και η μόνη πόλη όπου απαγορεύτηκε η κυκλοφορία του συγκεκριμένου βιβλίου.
- Οι επιθέσεις σε οδηγούς αυτοκινήτων με αθηναϊκές πινακίδες είναι σχεδόν... κεκτημένο δικαίωμα.
- Οι πολίτες της στόλισαν με χειροκροτήματα, έξω από τα δικαστήρια, αστυνομικό που σκότωσε ένα Ρωσοπόντιο (στην καλύτερη περίπτωση κατά λάθος).
- Από εδώ ξεκινάει ο γνωστός θόρυβος που καταλήγει στην απαγόρευση να κρατήσει Αλβανός μαθητής την ελληνική σημαία (η Επανομή απέχει 20 λεπτά από το κέντρο της).
- Τελευταία, ο Άνθιμος έγινε Μητροπολίτης της.

Το παζλ συμπληρώνεται χωρίς να αφήνει αμφιβολίες για την τελική εικόνα, έχουν παύσει εδώ και καιρό να είναι ‘μεμονωμένα γεγονότα’ παρά συνθέτουν πλέον μια στάση. Ο Καρατζαφέρης τα ξέρει όλα αυτά, και σαν μπαγάσας χασάπης θα πουλήσει στην κατάλληλη γειτονιά το προϊόν του για ν’ ακουστεί σε όλη την Ελλάδα.

Ρίχνω το φταίξιμο στους συμπολίτες μου. Στις τελευταίες δημοτικές εκλογές έριξα άκυρο. «ΟΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ – ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΟΙΟΝ ΝΑ ΠΡΩΤΟΑΠΟΦΥΓΩ» έγραψα στο ψηφοδέλτιο.

Τώρα, τα πράγματα είναι χειρότερα. Ο Παπαγεωργόπουλος αναγκαστικά θα συναγωνιστεί σε συντηρητισμό τον αντίπαλό του. Και η πολιτική μας κουλτούρα θα κατακτήσει νέα – αρνητικά - όρια. Παραφράζοντας το Μάνο Χατζιδάκι: Όταν συνηθίζεις στη θέα του τέρατος, σημαίνει ότι έχεις δει απόψεις του σε επίσημα πρόσωπα και θεσμούς.

Πέντε λεπτά διασημότητας

«Κάνει ρεύμα στον κώλο μου» είπε ο άντρας. Το δωμάτιό του ήταν δεκαεπτά τετραγωνικά μέτρα, με ένα κρεβάτι να πιάνει τον μεγαλύτερο χώρο. «Όταν κάποιος κοιμάται σε ένα κρεβάτι KING-SIZE ζει σα βασιλιάς το ένα τρίτο της ζωής του» ήταν μια από τις πιο συνηθισμένες (και πιο εκλεπτυσμένες) δηλώσεις του. Ένας σάκος-σαμάρι βρισκόταν δίπλα στο κρεβάτι. Τα υπόλοιπα αντικείμενα ήταν τυπικά ενός φοιτητικού δωματίου: Ένα γραφείο με έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή, ένα τηλέφωνο, κάμποσα δένδρα που θα μεγάλωναν μικραίνοντας, μια βιβλιοθήκη. «Πικάσο», «Φαλλική Λατρεία», Tom Robbins, βιβλία της Τρίτης Γυμνασίου. Χαρτί που χρειάστηκε πολλά επίδοξα μπονσάι για να κατασκευαστεί. Υπήρχε ακόμα μια σιδερένια θερμάστρα από τις αρχές του αιώνα, μια οβίδα κανονιού που είχε επισμαλτωθεί και τώρα χρησίμευε για βάζο. («Κάποτε βόμβα, τώρα γεμάτη λουλούδια· μπορείς να βρεις καλύτερο συμβολισμό;» ήταν άλλη μια από τις προσφιλείς του δηλώσεις.) Και ένας ανεμιστήρας: ο λόγος που φυσούσε.

«Ε, κλείστο» θα έπρεπε να πει η φίλη του που προσπαθούσε να κοιμηθεί δίπλα του. Αλλά δεν είπε τίποτα. «Να μια θαυμάσια αρχή για ένα βιβλίο», συνέχισε αυτός μόνος του. «Κάνει ρεύμα στον κώλο μου».

«Εγώ θα προτιμούσα να υπάρχει μόνο αυτή τη φράση και μετά η περιγραφή του δωματίου» σχολίασε τότε η φίλη του. Ίσως είχε δίκιο. Το επόμενο πρωί άνοιξε τον υπολογιστή και έγραψε το κείμενο που του συνέστησε. Αγαπητέ αναγνώστη, σ’ αυτό το σημείο το παρελθόν συναντά το παρόν και αυτό που έμοιαζε μυθοπλασία συναντά την πραγματικότητα. Από δω και πέρα ο συγγραφέας δεν έχει άλλη επιλογή παρά να αναπαράγει την πράξη του γραψίματος (διάστημα, το πλήκτρο Τ, το πλήκτρο Ο). Κάτι σαν Big Brother του γραψίματος. Το να περιγράφεις κάτι ασήμαντο και τετριμμένο έχει νόημα, εάν σε βοηθήσει να το αντιληφθείς ως τέτοιο. Εάν κάποιος θέλει να πάει παραπέρα, είναι καταδικασμένος να ξεφύγει από το παρόν και το συγκεκριμένο – ίσως για να γράψει ένα βιβλίο. Αλλά εγώ ήθελα απλά να δώσω πέντε λεπτά διασημότητας στον κώλο μου.

Δύο στοιχεία της ελληνικής κουλτούρας που βλέπω να επανα-εισάγονται από το εξωτερικό:

1. Το χτίσιμο με πέτρα: κάποτε όλα σπίτια στα χωριά ήταν πέτρινα. Με το μπετόν, οι παραδοσιακοί μάστορες λιγόστευαν και πλέον δεν υπάρχουν. Σήμερα, στους παραδοσιακούς οικισμούς χρησιμοποιούμε Αλβανούς χτίστες. Ακολουθούν κάποιες ιδιαιτερότητες του τόπου τους, αλλά είναι οι μόνοι πλέον που ξέρουν να χτίζουν με αυτήν την τεχνοτροπία.

2. Ο παλιός ελληνικός κινηματογράφος των ασπρόμαυρων ταινιών. Σήμερα, φυσικά, δεν υπάρχει. Τον ξαναγνωρίσαμε από τη τούρκικη σειρά Τα Σύνορα της Αγάπης. Λέει ένα άρθρο στο ΒΗΜΑ: «οι Τούρκοι με «Τα σύνορα της αγάπης» δεν ανακάλυψαν μια καινούργια, δημοφιλή τηλεοπτική γλώσσα. Μας ξαναθύμισαν όμως τη χαριτωμένη αφέλεια και αμεσότητα που είχε κάποτε ο ελληνικός κινηματογράφος. Που είχε κάποτε και η ελληνική τηλεόραση, και τις οποίες έχασε από τότε που υπερεκτίμησε τα προσόντα και τις δυνατότητές της.»

Σαν το παλιό καλό σινεμά... http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14540&m=A28&aa=2

Το γράφω, γιατί πρόκειται για τους πολιτισμικούς μας Άλλους: αυτούς που στη συνείδηση πολλών, αποτελούν απειλή για την καθαρότητα της φυλής μας και της κουλτούρας μας. Πόσο "Άλλοι" ε'ιναι αυτοί; Πάντα υπάρχει και η Άλλη πλευρά του εαυτού μας...

Σήμερα, μεταξύ 11 και 11:25 το πρωί, άλλαξε η ηλικία μου στο profile.

Έχει να κάνει φυσικά με τις ρυθμίσεις, θα έπρεπε να έχω ελληνική ώρα, αλλά δεν ξέρω πως και βαριέμαι να προσπαθήσω. Αλλά μια στιγμή... Η ώρα που γεννήθηκα είναι η προσωπική μου ‘ώρα μηδέν’, πάει να πει, η δική μου «12 τα μεσάνυχτα». Έκτοτε ανέτειλα, μεσουράνησα με τον όποιο τρόπο μου, για να σουρουπώσω κάποτε και να δύσω, ελπίζω μετά από καιρό. Ποιό κράτος άραγε έχει 12 τα μεσάνυχτα όταν εδώ είναι 1 το μεσημέρι (τότε που γεννήθηκα); Αυτό θα με είχε ‘επίτιμο υπήκοο’, αυτό είναι το ‘κράτος μου’ όσον αφορά τον προσωπικό μου χρόνο...

Last but not least: Κάποιοι λένε ‘μάνα γιατί με γέννησες Δευτέρα κι έχασα το Σαββατοκύριακο’. Δηλώνω ότι γεννήθηκα Σάββατο, την εποχή που δεν υπήρχε πενθήμερο αλλά εξαήμερο και την ώρα που έκλεινε η αγορά. Γεννήθηκα την ώρα που άρχιζε το Σαββατοκύριακο.

Not bad… Έκτοτε το πληρώνω με μια κρυφή λαχτάρα: θέλω κάθε ώρα να είναι 1 το μεσημέρι του Σαββάτου... Κι εγώ, είτε βρίσκομαι εδώ, είτε στο κράτος που τα ρολόγια του συμπίπτουν με αυτό της ζωής μου, είτε οπουδήποτε αλλού, να νιώθω ότι έχω όλο τον ελεύθερο χρόνο στη διάθεσή μου...

Λοιπόν... κάτι μου λέει, ότι ένα από τα πρώτα πράγματα που θα δούμε να δίνει το ίντερνετ στη λογοτεχνία, θα είναι μερικά ‘αξεσουάρ γραφής’. Για παράδειγμα, θεωρείτε απίθανο μετά από μερικούς μήνες/χρόνια να δούμε έναν καταξιωμένο συγγραφέα, ενώ γράφει και θέλει να δείξει ότι γελάει, να χρησιμοποιήσει το :) στο βιβλίο του; Εγώ, καθόλου απίθανο. Ή, να χρησιμοποιήσει το σύμβολο :Ρ όταν λέει κάτι πειραχτικό;

Σταγόνα στον ωκεανό, θα μου πείτε. Ναι, αλλά η αμεσότητα του νετ, που τη διαβάζω και πολλές φορές μένω άφωνος από το πόσο ‘ζωντανή’ είναι... σαν να την αναπνέεις, σαν να μιλάς με τον άλλο... ε, κάτι από αυτήν τη αμεσότητα θα περάσει στα βιβλία, είναι ζηλευτή (τώρα η αμεσότητα γίνεται πιο περίτεχνα, ενώ η εποχή ευνοεί μια όσο το δυνατό, μεγαλύτερη ευθύτητα).

Αυτά :)

Ποτέ δεν κρατούσα ημερολόγια – μπήκα στον κόσμο των Blog εξαιτίας ενός αγαπημένου μου συγγραφέα, του Νίκου Δήμου, απόκτησα νικ για να μπορώ να μπορώ να γράφω στις εκεί σελίδες. Βέβαια, πρέπει να πω ότι από τα λίγα blog που διάβασα, έμαθα αρκετά πράγματα ή το ευχαριστήθηκα. Π.χ., ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Ν. Νικολαϊδη που θ’ αγοράσω, το νόημα του νικ alombar42 που είναι φτιαγμένο από δύο από τα αγαπημένα μου βιβλία, η φράση ‘μια ζωή την έχουμε κι αν δεν τη γλεντήσουμε θα μας αφήσει και θα πάει να βρει κάποιον άλλο που περνάει καλύτερα’ από το vatrahokoritso.

Θα έβαζα και άλλα κείμενα στο εδώ Blog, αλλά τελευταία περνάω εξαιρετικά δύσκολες οικογενειακές καταστάσεις και θα ήτανε σαν να προκαλούσα (από την αντίθετη πλευρά) απλά συγχαρητήρια σε ένα post ‘παντρεύομαι την αγαπημένη μου, τρα-λα-λα’.

Και δεν ξέρω κατά πόσο το να βγάζω εσώψυχα απλά για να τα βγάλω, με κάνει ολίγον καλεσμένο του Μικρούτσικου σε ψηφιακή έκδοση. (Και δεν παίρνω και τα 3.000 ευρώ.)

Να πω για τις σελίδες του κ. Δήμου, ότι ακολουθεί αντίθετη πορεία στα Blogs απ’ ότι στα βιβλία. Θέλω να πω, ένα βιβλίο είναι συνήθως πιο αποστασιοποιημένο και με γενικότητες, ενώ του κ. Δήμου είναι αυτοβιογραφικά, ζεστά, γεμάτα βιώματα. Είναι προσωπικά ακόμα κι όταν μιλούν για γενικές θεωρίες. Οι σελίδες των Blog, από την άλλη, είναι συνήθως προσωπικές και γεμάτες βιώματα, ενώ σε αυτές ο κ. Δήμου είναι πιο αποστασιοποιημένος - ως ένα σημείο (αναπόφευκτα μάλλον, απλά και σαν οικοδεσπότης) βρίσκεται σε κάποιας μορφής ‘έδρα’ που δεν έχει στα βιβλία του.

Αλλά εγώ τον βλέπω, πέρα από έναν εξαιρετικά ζεστό και ευγενή άνθρωπο, και σαν δάσκαλο. Φυσική η έδρα. Ποιεί ήθος με την παρουσία του στο διαδύκτιο. Και, μια φράση που είπε ένας χρήστης γι’ αυτόν και μου έμεινε: «αφού βρίσκεται εδώ, σημαίνει ότι ο Δήμου πιστεύει σε μας». Νομίζω ότι λέει πολλά.

Ο διάλογος είναι η αρχή της επικοινωνίας, αλλά αν κάποιοι περίμεναν διαδικτυακή μαιευτική, αυτή δεν είναι δυνατή – ούτε ο Σωκράτης θα τα κατάφερνε με 30 άτομα που μιλούνε συγχρόνως.

Το σκέφτηκα χθες, με το "This blog does not allow anonymous comments." Ακαδημία Νικόδημου. ‘Κανείς να μην εισέλθει εάν δεν έχει νικ’ :))