Ιουνίου 23, 2006


Την αναφέραμε στο προηγούμενο post, ας τη δούμε κιόλας: η caipirinha (καϊπιρίνια). Η επιτομή του κοκταίηλ – και αλκοολούχα σπεσιαλιτέ μου. Αν βρείτε λευκή Ypioca, η μόνη Κασσάσα (Cachaça) που κυκλοφορεί στην Ελλάδα, πείτε μου να σας δώσω και τη συνταγή.

4 σχόλια:

synas είπε...

Ένας Αυστριακός φίλος μου πίνει καϊπιρίνια και δεν βρίσκει σχεδόν κανένα bar στην Ελλάδα, που να την φτιάχνει. Κι όταν τη φτιάχνουν, την κάνουν χάλια. Και την καϊπιρόσκα κι όλα τ' άλλα καϊπι-.
Στο Σκουφάκι καταβάλλουν καλές προσπάθειες πάντως. Αν μη τι άλλο, την ψάχνουν.

Composition Doll είπε...

Την έχουμε τη συνταγή, σιγά μην περιμέναμε από εσάς!

Χα!

:p

Yannis H είπε...

Synas... Η Κασσάσα (και το δίδυμο αδελφάκι της, το Pitu-Πιτού) πωλούνται, εύλογα, με ξύλινο γουδί. Χρειάζεται για να λιώσεις τη ζάχαρη μέσα στο ποτήρι, στο χυμό από τα κομμάτια λάιμ που θα πιέσεις. Όταν λοιπόν φτιάχνουν την καϊπιρίνια με έτοιμο χυμό λάιμ (γεμάτο συντηρητικά- μόνο ανθρακικό του λείπει) και γαρνίρουν με μια φέτα λάιμ, τι καϊπιρινια είναι αυτή; Θυμίζει ένα παρασκεύασμα που είδα κάπου, με γιαούρτι, λάχανο και χωρίς σκόρδο, που ονόμαζαν "τζατζίκι".

Άλλοι βάζουν μισό λάιμ για οικονομία (χρειάζεται ένα) και κανονική ζάχαρη αντί για μαύρη.

Το αυτό για την καϊπιρόσκα (βότκα αντί Κασσάσα) και για την καϊπιρίσσιμα (άσπρο ρούμι).

Άλλα «καϊπι-» δεν ξέρω – καη(πιρι)μένη Ρούμελη!

CD… :PPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPP
:)))))

Πάντως, πρέπει να παραδεχτούμε ότι η κουλτούρα των κοκταίηλ δεν είναι δυνατή στην Ελλάδα - και εύλογα, η δική μας εκδοχή του αλκοόλ με tapos ήταν ανατολίτικη, "ένα πενηνταράκι με ποικιλία". Έχει κι αυτό τη χάρη του, έτσι;

στρουθίον είπε...

εχθές το βράδυ ήθελα να πιω καφέ και δεν ήθελα. ήθελα να πιω αλκοόλ και δεν ήθελα -το φοβάμαι αυτές τις μέρες, θέλω να χορέψω, μόνη μου, σα τρελλή, αλλά άν πάω θα πιώ κι αν πιω θα σπάσω-. είχε περισσέψει λίγο γάλα στο ψυγείο αλλά τις φυτικές ίνες τις είχα τσακίσει το πρωϊ κι εγώ γάλα σκέτο δεν πίνω!, είμαι όμως τσιγγούνα ηπειρώτισσα και δεν ήθελα να το πετάξω..... Ο πειραματισμός μου στις γεύσεις και οι νέες συνταγές μπάι κική ήταν η αγαπημένη μου "σωφεράντζα" κάποιες εποχές που η ζωή μου κουτούλαγε πάνω σε τοίχους και άδεια βλέμματα.
Έβαλα λοιπόν το γάλα στο ποτήρι -εκατό εμελ περίπου-. έριξα μέσα δύο παγάκια -δεν έχω παγοτρίφτη γαμώτο- ρίχνω καπάκι ένα δάχτυλο μπαίιλυς (το άνοιξα προχθές για υποκατάστατο της λαχτάρας του χορού, θέλω να είναι φερμένα απ΄ τα παλιά τα καθετί , ακόμα και οι τρόποι των βλεμμάτων μου ετούτες τις μέρες). Ρίχνω και μισή πρέζα καφέ εσπρέσσο στιγμιαίο -όχι της νες καφέ, μπλιαχ, της ντουγκβεεγκβαρτς κάπως έτσι: σε όλα φαίνεται το βραδύκαυστό μου με τις ξένες γλώσσες- και ανακατεύω καλά. Δεν βάζω μιξεράκι, είχα διαλέξει ποτήρι κοντόκωλο και πλατύ, αν το είχα βάλει στου καπουτσίνου θα το δοκίμαζα και μετά θα έβαζα τα παγάκια. Προβληματίστηκα λίγο για το αν θα βάλω ζάχαρη, σύνερθε δεν πίνεις καφέ, πίνεις "κοκταίηλ" τώρα είπα, παρηγορήθηκα πως και κάποιοι άλλοι σκέφτηκαν και φτιάξανε τον άϊριςκόφεϋ και ήπια την πρώτη γουλιά...! μιαμ μιαμ, μ΄ άρεσε! Λέω να συνεχίσω τους αυτοσχεδιασμούς αυτές τις μέρες! ..στις γεύσεις τουλάχιστον... μιας και πάνε εξαπανέκαθεν πακέτο με τις κουτουλιές σε τοίχους και σε άδεια βλέμματα.

ω γες! σας το προτείνω! :)