Ιουνίου 24, 2006


Ο Πάολο μύριζε μπακαλιάρο ολόγυρά του. Βρισκόταν στην παλιά περιοχή της Λισσαβόνας, όπου τον παλιό καλό καιρό, όταν το κράτος του ήτανε παγκόσμια αυτοκρατορία και όχι ένα χανζαπλάστ ανάμεσα στην Ιβηρική και τον Ατλαντικό, όταν η θάλασσα έδειχνε προς τόπους υπό κατοχή άλλων, πιο φτωχών και πιο αδύνατων λαών, και όχι πιο πλούσιων και πιο δυνατών, τότε με λίγα λόγια (η ιστορία κάθε έθνους μυθοποιεί αυτή τη λέξη αρκετές χιλιάδες φορές), φτάνανε οι ναυτικοί και εκθέτανε ό,τι πιο πλούσιο κι εξωτικό είχαν μαζέψει από τα ταξίδια τους σ’ αυτήν την περιοχή.

Άλλοι λαοί θα κάνανε ό,τι μπορούσανε για να ξεχάσουν τέτοιες δόξες. Θα κάνανε την περιοχή μουσείο, σίγουροι πως δεν θα περνούσανε από εκεί σε γενεές δεκατέσσερις. Αλλά οι Πορτογάλοι, θαλασσινός λαός με 75 σύμφωνα στο αλφάβητό τους και άλλα τόσα φωνήεντα, τη μοιραία στιγμή της πτώσης τους τηγάνιζαν. Ναι, τηγάνιζαν μπακαλιάρο. Κάποιος από το τσούρμο άρχισε τότε ένα αυτοσχέδιο τραγουδάκι. Μην έχοντας όμως χρυσάφια να μετρήσει και διαμάντια να υπολογίσει, άρχισε να πολλαπλασιάζει τραγουδιστά τα φωνήεντα της γλώσσας του με τα σύμφωνα και να κάνει προσθαφαιρέσεις με τους 58 διφθόγγους. Κάποιος άλλος τότε (πάλι τότε) παράτησε το ρεφρέν αυτού του αυτοσχέδιου τραγουδιού (οκτακόσια! οκτακόσια!) και άρχισε να φωνάζει ότι το αποτέλεσμα ήταν όσες και οι συνταγές για μπακαλιάρο που ήξεραν! Θεοί και Κύριοι! Μαζεύτηκαν όλοι, ξανάκαναν τους πολλαπλασιασμούς, προσθαφαίρεσαν τους διφθόγγους, βάλαν κάτω τις συνταγές, είχε δίκιο! Seize και merde, με διπλή μερίδα απ’ όλα τα γράμματα. Αυτό κι αν ήταν θαύμα, ζωντανό, σπαρταριστό, με λεμόνι και ντομάτα κατευθείαν από την Κίνα!

Μια συγκυρία γλώσσας και φαγητού, σ’ ένα μεσογειακό τσιμπούσι, τους έφερε όλους με τα χέρια στις τσέπες και μαύρο καθρεφτέ γυαλί τετ-α-τετ με το Μεγαλοδύναμο. Το τσούρμο γύρισε δυτικά και είδε σαγιονάρες και γυαλιά μυωπίας σε κοκάλινο σκελετό. “Μάο” είπε με μια φωνή (καραβίσια βρισιά από μακρινά ταξίδια) και άρχισαν να χτίζουν τα τσαρδιά τους οι ψαράδες. Οκτακόσια το σύνολο. Από τότε τα λάφυρα είναι διαφορετικά. Η περιοχή μυρίζει μπακαλιάρο.

9 σχόλια:

Composition Doll είπε...

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

NIKH είπε...

Βαλτός είσαι απόψε και πεινάω...

aphrodite είπε...

Απίθανο!

Ερχεται η-μαιηλ!

Yannis H είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
στρουθίον είπε...

ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ ΚΑΙΡΟΥ
για τον Γιώργο Σεφέρη

Αλλάζουν οι καιροί περνάν τα χρόνια
του κόσμου το ποτάμι είναι θολό
μα εγώ θα βγώ στου ονείρου τα μπαλκόνια
για να σε ιδώ σκυμμένο στον πηλό
καράβια να κεντάς και χελιδόνια.

Το πέλαγο πικρό κι η γη μας λίγη
και το νερό στα σύννεφα ακριβό
το κυπαρίσσι η γύμνια το τυλίγει
το χόρτο καίει τη στάχτη του βουβό
κι ατέλειωτο του ήλιου το κυνήγι.

Κι ήρθες εσύ και σκάλισες μια κρήνη
για τον παλιό του πόντου ναυαγό
που χάθηκ μα η μνήμη του έχει μείνει
κοχύλι λαμπερό στην Αμοργό
και βότσαλο αρμυρό στη Σαντορίνη.

Κι απ΄ τη δροσιά που σάλεψε στη φτέρη
πήρα κι εγώ το δάκρυ μιας ροδιάς
για να μπορώ σε τούτο το δεφτέρι
καημούς να συλλαβίζω της καρδιάς
με του παραμυθιού το πρώτο αστέρι.

......
του Νίκου Γκάτσου.


σου το αφιερώνω Γιάννη. γιατί ξέρεις, για τα αληθινά περιστέρια που δεν χάνουν τον δρόμο τους λίγοι άνθρωποι μπορούν να γράψουν... μαζί με μία μονάκριβη ευχή, να είσαι ευτυχισμένος!

synas είπε...

Καλά, έγινε κάτι πολύ περίεργο, διαβάζοντας αυτό το κείμενο. Μου μύρισε μπακαλιάρος. Μου μύρισε, ΚΑΝΟΝΙΚΑ, λες και τηγάνιζε η γειτόνισσα. Απίστευτο!

Yannis H είπε...

CD.. ???? :))
Αφροδίτη, να 'σαι καλά! Και για το μέιλ σου - ελπίζω να διορθωθεί ο EXPLORER και να απαντήσω χωρίς γκρικλις...

Στρουθίον, ευχαριστώ για την αφιέρωση. Βέβαια, όταν σου αφιερώνουν για ένα κείμενο ένα τραγούδι που γράφτηκε για το Σεφέρη... ευτυχώς, κι ο πιο φαντασμένος θα μείνςει στις ευγενικές σου ευχές στο τέλος.

Synas (αφήνω πίσω τη μετριοπάθεια)... είδες τέχνη και δύναμη γραφής;

:)))

synas είπε...

Yannis h, σ' αυχαριστώ πάρα-πάρα πολύ για το link!

Yannis H είπε...

Synas... Αν το πιστεύεις, νόμισα ότι αρχίζω να το χάνω. Έψαχνα τα μέιλ μου να δω τι λινκ σου έστειλα, άνοιξα αρχεία, λέω πάει, ου γαρ.

Και τώρα μόλις με χτύπησε: εννοείς το λινκ στα αγαπημένα :)

Τόσο αυτονόητο το θεώρησα να είσαι εκεί...