S.O.S.
(Ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης λατρεύει να χτίζει Αύγουστο!)
[reloaded με photo]

Ούτε καν δεκαπενταύγουστο δεν ήρθε και είδα έκπληκτος ότι τώρα διάλεξε ο Παπαγεωργόπουλος να περιφράξει την νέα παραλία. Υπενθυμίζω: Αύγουστο προέκυψε η εκκλησία Κυρίλλου-Μεθοδίου στην παραλία της Θεσσαλονίκης, Αύγουστο προέκυψε το αναψυκτήριο στην ίδια παραλία, Αύγουστο το αναψυκτήριο μετατράπηκε σε υπερπολυτελές μπαρ-ρεστοράν (ονόματι INTERNI), Αύγουστο μπήκαν οι λαμαρίνες στο κέντρο της πόλης όπου θα ανεγερθεί το νέο Δημαρχείο (όπως φάνηκε, απλώς για να κόψουν τα τρία τεράστια πεύκα που βρίσκονταν εκεί – οι αληθινές εργασίες άρχισαν μήνες μετά).

Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις, αλλά υπάρχει οργασμός παράνομων κατασκευών στο κέντρο της πόλης από τις αρχές της πόλης. Πάει να πει, τον Αύγουστο υπάρχουν ειδήσεις και μάλιστα μεγάλες, απλώς δεν υπάρχουν αναγνώστες και δημοσιογράφοι. Ενώ οι τελευταίοι κάνουν τις διακοπές τους, οι υπάλληλοι κατασκευών δουλεύουν υπερωρίες.

Περίφραξη στην παραλία με λαμαρίνες στιλ Συνόδου Κορυφής 2002! Τι πάει να κάνει; Τι θα δούμε σε 15-20 μέρες να γίνεται εκεί;

Αύριο θα έχω και φωτογραφίες.

Η Πατουλίδου, ο Μπουτάρης, οι άλλοι υποψήφιοι τι λένε; Δεν τα είδανε; Είναι μικρό πράγμα η περίφραξη της παραλίας για την πόλη – και μάλιστα, προπαραμονές εκλογών; Εδώ πρέπει να υπάρξει συνέχεια...

____________________________

Σήμερα πήγα λοιπόν και το είδα από κοντά. Το περιφραγμένο μέρος είναι πάνω από 500 μέτρα παραλίας και χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο είναι ακόμα προσπελάσιμο από τη μεριά της παραλίας (το περίφραξαν μόνο από τη μεριά του δρόμου) και ξεκινάει από το σταθμό ρύπανσης και υδάτων, φτάνοντας περίπου μέχρι το παλιό 5ο Γυμνάσιο. Πιστεύω πως μέχρι αύριο-μεθαύριο (9-10 Αυγούστου) θα είναι κι αυτό απροσπέλαστο: ήδη είχαν ξεκινήσει να κλείνουν τη μόνη ελεύθερη δίοδο.

Το δεύτερο μέρος είναι πλέον εντελώς περιφραγμένο και «απαγορεύεται η είσοδος» μου είπε κάποιος ημίγυμνος εργάτης που εκτελούσε χρέη ‘φρουρού’ στην ‘πόρτα’ που έκαναν πάνω στην παραλιακή. Φτάνει μέχρι το τρίγωνο όπου χωρίζεται η παραλιακή με την Α. Παπανδρέου και αρχίζουν οι καφετέριες.

Ρώτησα και το έργο είναι τελικά τα θεματικά πάρκα. Κατά την προσφιλή του μέθοδο, ο Παπαγεωργόπουλος ξεκινάει κι αυτά από την περίφραξη και μήνα Αύγουστο.

Ένα εξαίρετο άρθρο πάνω στο θέμα, έγραψε ο Ημίαιμος (θα το βρείτε εδώ). Επίσης, άλλα post / άρθρα για τις παράνομες παρεμβάσεις στην παραλία θα βρείτε στο κυρίως blog του, (ιδίως) το post Η ανάπτυξη δια θαλάσσης 3 και τα σχόλια, ανάμεσά τους και δύο δικά μου όπου αναφέρομαι πιο εκτενώς στο ιστορικό των αυγουστιάτικων παρεμβάσεων στην παραλία (ανέγερση εκκλησιών, μπαρ, κτλ.).

Και τώρα οι φωτογραφίες.

Εδώ ξεκινάει η περίφραξη (αριστερά είναι η παραλιακή, λεωφόρος Μ. Αλεξάνδρου) που κόβει την πρόσβαση στη θάλασσα.


Το μέρος που είναι ακόμα προσβάσιμο. Το νεοκλασικό κτήριο στο βάθος είναι το παλιό 5ο Γυμνάσιο. Στην κάτω φωτογραφία, οι παραλιακές πολυκατοικίες που βρίσκονται λίγο ανατολικότερα.



Το μέρος που έκλεισε ολοκληρωτικά: οι λαμαρίνες μπαίνουν περίπου μισό μέτρο πάνω από τη θάλασσα, οπότε...


...αναγκαστική έξοδος. Και ο ανάδοχος...


Έχοντας αφήσει πίσω περίπου 300 μέτρα ψηλού φράχτη, βαδίζω προς το ανατολικό τέλος (άλλα τόσα). Στο βάθος, το σημείο όπου διαχωρίζεται η παραλιακή με την Α. Παπανδρέου.


Και το ανατολικό τέλος μπροστά από το πάρκο του Μεγάρου Μουσικής. Ο δρόμος κομμένος ολοκληρωτικά - ποιος είπε ότι μια παραλιακή πόλη πρέπει να έχει πρόσβαση στην παραλία της;



Είχα ακούσει ότι το έργο θα ξεκινούσε Μάρτιο («μέχρι τότε θα έχει ξεμπερδέψει με τις προσφυγές» άκουσα να λέει στέλεχός του Δημάρχου). Τελικά είτε η νομική διαπραγμάτευση με τους φορείς της πόλης (βλ. ‘έτσι θέλω’), πήρε περισσότερο, ή το timing για το ξεκίνημα ήταν καλύτερο αυγουστιάτικα και προπαραμονές δημοτικών εκλογών!

Ο Παπαγεωργόπουλος θέλει να ηγηθεί μητροπολιτικού Δήμου και δηλώνει έτοιμος γι’ αυτό, δίνοντας σαν δικαιολογία την (πολύ πιασάρικη) διάθεση αποκέντρωσης από την Αθήνα. Για την παντελή έλλειψη ελέγχου στην τοπική αυτοδιοίκηση (που τη φέρνει πρώτη σε διαφθορά σε μια χώρα που είναι πρώτη σε διαφθορά) ...ούτε λέξη. Λες και μια προσπάθεια δημιουργίας νέου θεσμού δεν θα έπρεπε να ξεκινήσει από τη δυνατότητα ελέγχου του...

Accountability. Λέξη-κλειδί και αυτονόητη για κάθε θεσμό, που στα ελληνικά όχι απλώς δεν υπάρχει σαν έννοια, αλλά ούτε σαν λέξη. ‘Ελεγξιμότητα’ – τρέχα γύρευε τι καταλαβαίνει ο καθένας ότι σημαίνει.

Μπου χου (και κάτι πιο σοβαρό)

Μπου χου χου χου χου! Κλαψ λυγμ σνιφ... Γκρρρρρρρρρρρρρρ! ΓΜΤ! $%&#@*&$%@!!!!!

Μαμαααααααααααααααά!!! Μπου χου χου χου χου!!!

Ουααααααααααά!!!!

Σνιφ....

_______________________

Αλλά υπάρχουν και πιο σοβαρά από το τέλος των διακοπών ενός ανθρώπου.

Να πω για την αγαπημένη μου παραλία. Τη γνώρισα με τα πόδια, πάει να πει, κάποια στιγμή στα 18 μου περπάτησα τη Χαλκιδική γύρω-γύρω. Έπεφτε βράδυ, στρώναμε κάτω τα sleeping-bag και κοιμόμασταν. Ξυπνούσαμε, τρώγαμε το καρπούζι που είχαμε βάλει στο κύμα για να είναι δροσερό και ξεκινούσαμε πάλι. Στα χωριουδάκια (συναντούσαμε τουλάχιστον ένα κάθε μέρα) τρώγαμε κάπως καλύτερα και συνεχίζαμε...

Κάποια στιγμή, είδα ένα τοπίο που θύμιζε Πολυνησία. Ένα μικροσκοπικό νησάκι (διάμετρος μικρότερη από 100 μέτρα) σκεπασμένο όλο με πεύκα και ήταν δεν ήταν 100 μέτρα από την ακτή. Οι παραλίες αυτό που θα λέγαμε 'ιδιωτικές', για τέσσερα-πέντε άτομα, με έναν φανταστικό γαλαζοπράσινο όρμο κοντά, πεύκα σχεδόν μέχρι την ακτή (και η ίδια η ακτογραμμή σκεπασμένη με αλμυρίνια – ή αλμυρίκια) που σε ανάγκαζαν να προχωράς στο νερό για να πας δίπλα.

Κάθε χρόνο μου σφίγγεται η καρδιά για το τι θα αντικρίσω... Κάθε χρόνο κάτι αλλάζει. Πριν πέντε χρόνια ένα σπιτάκι με τσιμεντόλιθους και ελενίτ στην σκεπή έκανε την εμφάνισή του τρία (!!!!) μέτρα από την ακτή. Φέτος υπάρχει συρματόπλεγμα γύρω του, που φτάνει μισό μέτρο από την ακτή! Και δύο ακόμα κτίσματα, σαν την καλύβα του Καραγκιόζη, καθώς και ελιές φυτεμένες γεωμετρικά μέσα στο περιφραγμένο «οικόπεδο».

Κάποια στιγμή, με την άναρχη νομιμοποίηση θα δηλωθεί σαν παλιά καλύβα ψαρά και θα αποκτήσει άδεια.

Ήμουν (και είμαι) στο παρά πέντε να κάνω καταγγελία. Προχωρώντας λίγα μέτρα, άλλη μια καλύβα – πιο πρόχειρη από την πρώτη, με ένα κομμένο τεράστιο πεύκο δίπλα και ένας... κήπος. Φωνάζω «είναι κανείς εδώ;» να του τα ψάλλω του μαλάκα, αλλά βλέπω μόνο ένα λυκόσκυλο στην πόρτα της καλύβας και κάποιο γαύγισμα από μακριά.

Προχωράμε στην παραλία και κάνουμε το μπάνιο μας. Η παραλία αυτή είναι αγαπημένη από όσους την ανακάλυψαν – κάποιος, σαν εμένα, έρχεται εκεί εδώ και είκοσι χρόνια. Φέτος βρεθήκαμε (τα προηγούμενα χρόνια μάλλον είχαμε διαλέξει διαφορετικές ήμερες) κι αρχίσαμε να μιλάμε.

Δεν μου έλεγε πολλά. Ίσως και να έκρυβε κάτι ή να ήταν και μέρος του προβλήματος. Αλλά κρατάω δύο πράγματα: Πρώτον, ότι είναι καλύτερα να χτίζονται καλύβες παρά τίποτα αυθαίρετες βίλες με μπετόν. Διαφωνώ από τη μια, συμφωνώ από την άλλη. Σκέφτομαι με τρόμο την ημέρα που θα δω μπετόν στην ακτή και στο δάσος – αλλά και οι καλύβες θα μείνουν έτσι;

Δεύτερον, κι εκεί που ήμουν σίγουρος ότι θα κάνω καταγγελία, μου λέει ότι η δεύτερη καλύβα ανήκει σε κάποιον που τα έχασε όλα στα χαρτιά, δηλαδή ουσιαστικά άστεγο. Μένει εκεί και το χειμώνα - γι’ αυτό και το κομμένο πεύκο για καυσόξυλα.

Κάνεις λοιπόν καταγγελία σε τέτοιο άνθρωπο;

Έλα όμως που καθώς φεύγαμε, το σκυλί που ήταν κρυμμένο άρχισε να γαυγίζει και να πλησιάζει άγριο και επικίνδυνα τη φίλη μου. Ο τύπος έκανε εκεί το σπίτι του, αλλά έκανε και την παραλία απροσπέλαστη αμολώντας τα σκυλιά του!

Πού φτάνει η ασυδοσία των πολιτών; Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η έλλειψη κράτους πρόνοιας για τους άστεγους; Πήγαμε πίσω στην εποχή των κλεφτών κι αρματολών που δεν ξέρεις τι θα συναντήσεις στην ύπαιθρο;

Καταγγελία ή όχι; Για να χαίρομαι εγώ την παραλία μου να καταγγείλω άστεγο; Από την άλλη, να δεχτώ την ασυδοσία του καθενός;

Δεν έχω απάντηση.

ΔΙΑΚΟΠΕΣ

Διακοπές, διακοπές διακοπές διακοπές. Διακοπές διακοπές (διακοπές, διακοπές) διακοπές διακοπές διακοπές. Διακοπές – διακοπές - διακοπές διακοπές. Διακοπές διακοπές διακοπές διακοπές διακοπές.

Διακοπές,

Διακοπές.

ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΛΑΘΟΣ
(η φαντασία στο πάλκο)

Ένα από τα αγαπημένα μου θέματα, είναι στίχοι τραγουδιών που ακούσαμε λάθος. Η συλλογή μου ξεκίνησε με καλή μαγιά, καθότι τυγχάνω εξαιρετικός στο ‘άλλα λέει κι άλλα τραγουδώ’. Ίσως γι’ αυτό ο Σαββόπουλος περιγράφει την περίπτωση χρησιμοποιώντας το όνομά μου: «κι ο Γιαννάκης τραγουδεί / άμα είναι όλα άγραφα κάτι θα βγει...»

Βέβαια, κάποιες φορές στις παρέες βγαίνει κάτι εντελώς κουφό. Αν ακούσατε ποτέ ‘Πετιμέζ, Πετιμέζ΄ όλο πάθος, εγώ ήμουν. Τραγουδούσα εμβατήρια. Αν έχετε δική σας περίπτωση, προσθέστε την.


Φίλος:
Κι αν χιονίζει και αν βρέχει, το αγριογούρουνο αντέχει

Εγώ, μικρός:
Η ζωή τραβάει την ανηφόρα, πετιμέζ, πετιμέζ, πετιμέζ και με τα βούρλα

Κι εγώ μεγάλος:
Όλα καλά κι όλα ωραία, εσύ ήσουν μ’ άλλονε παρέα, και που Σωκράτη να τραγουδήσεις;

Μια φίλη:
Στάθηκα ινσουλίνη (αντί: στάχτη θα σου μείνει – τραγούδι του Καλογιάννη)

Εγώ, σε κάποιο ταξίδι με το ΚΤΕΛ (μου έδωσε κάτι να σκεφτώ):
Μονάζει η γάτα θέλεις δικά σου (τελικά: μονά-ζυγά τα θέλεις δικά σου)

Εγώ, μεγάλος:
Καμαρούλα μια σταλιά, δύο επί τρία, όχι και λατρεία, δίχως και φιλιά

Και μια φίλη:
Μια Μαρούλα μια σταλιά, δύο επί τρία....
Κι αναρωτιόταν: τι Μαρούλα μια σταλιά είναι αυτή, ντουλάπα είναι!

Πολλοί, απ’ ότι κατάλαβα, δεν ζητούν από τους ήρωες να δίνουν το αίμα τους:
Θέλει κι ζωντανοί να πίνουν το αίμα τους

Αλλά πάει μακρύτερα: Κάποιος άκουγε:
Θέλει κι οι Ζωντανίνα πίνουν το αίμα τους (οι Ζωντανίνα: αιμοδιψής φυλή)

Από την apousia:
Δυό πράσινα μάτια με μπλε-μπλε φαρίδες

Και τώρα, ψαρεμένα από το νετ (δίνω το νικ του συντάκτη)

Frida
να μείνεις εδώ, να φτάσουμε ως το τέρμα του χατζηγιαννη
να μην είσαι δω.... να φτάσουμε ως το τέρμα

fairies_wear_boots
Με ένα τοσοδούλι μίνι, ροζ και διάφανο μπικίνι, κάνω ντου και τρομάζει ο ντουΝιας......
Εγώ άκουγα: Με ενα τοσοδούλι μίνι, ροζ και διάφανο μπικίνι, κάνω ντουΖ και τρομάζει ο ντουΖιας.....
(ο ντουζιάς είναι ο κύριος που ειναι υπεύθυνος για τα ντουζ)

Ilianashiamishi,
Ο Χατζηγιάννης λέει: «...στον άγιο πικρό λαιμονανθό...» εγώ αναρωτιόμουν ποιος είναι ο Άγιος Πικρόλαιμος!


antreas_dr
Μέχρι πριν λίγο καιρό και εγώ όπως οι περισσότεροι άλλωστε έλεγα......

Με βιολί σαν του Ροβιόλη
θα χορέψουν και οι διαβόλοι

Παιδιά.... δεν υπάρχει κανένας Ροβιόλης

το σωστο είναι

Με βιολί σαντουροβιόλι (σαντούρι και βιολί)
θα χορέψουν και οι διαβόλοι!!


rouli726
"Η αγάπη θέλει προϋπηρεσία μεροκάματο ξενύκτι και νταλκά, θέλει η καρδιά ζωή στην αγωνία στα μπαρέα ένζυμα και στ' ανθυγιεινά"

Ai8erobamwn
Αραπίνες, μαύρες ΞΕΔΟΝΤΙΑΡΕΣ, με ουίσκυ και γλυκές κιθάρες.....

Άναψε το τσιγάρο δως μου φωτιά
Έχω μεγάλο ΝΤΕΡΤΙΜΕ ΣΤΗΝ καρδιά.....

Ως προς τον Πασχάλη που τραγουδάει «παραδόσου λοιπόν άνευ όρων μωρό μου» εγώ έλεγα "πάρε φόρα μωρό μου ", μια φίλη μου "κάνε χώρο μωρό μου " και μια άλλη φίλη "κατηφόρα μωρό μου ".

Κι ένα του Θαλασσινού:
«Θαλασσα τους θαλασσινους, θαλασσακι μου/θανασσακη μου....»


kalhmera
" Ελα μωρακι μου το στρωμα ειναι καπιτονε, ελα μωρακι μου γιατι αργεις να πεις το ναι κτλ κτλ" ο μπαμπάς μου ακουγε: "Ελα μωρακι μου, στομα ειναι θα πει το ναι, ελα μωρακι μου γιατι αργεις να πεις το ναι κτλ κτλ"!!!

"Ο δικος μου ο δρομος μ'εχει χρονια διαλεξει στην οδο γραφει ΜΟΝΟΣ επικυνδυνη λεξη κτλ κτλ", νομιζα πως ελεγε για μια οδο Γραφιμωνος....

Τα Φανταρίστικα

(ΜΑΝΑ ΜΕ ΣΤΙΛΑΝΕ ΣΤΟ ΝΕΒΡΟ!)

Ο στρατός έχει απίστευτα απλή λογική. Οποιοσδήποτε απέχει παράνομα από τις υποχρεώσεις του ή μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα, μπαίνει στο ίδιο τσουβάλι. Σαν αποτέλεσμα, στα ‘προβληματικά τάγματα’ στοιβάζονται πυρηνικοί φυσικοί που κηρύχτηκαν ανυπότακτοι λόγω διδακτορικού με ναρκομανείς, εργαζόμενοι στο εξωτερικό με τσαντάκηδες, άτομα που δεν είχαν δηλωθεί στα μητρώα (καθόλου ‘φλώροι’: ένας μάλιστα ανήκε στην εθνοφρουρά!) με παλιννοστούντες και τσιγγάνους που ούτε νιώθουν ότι χρωστάνε στην Ελλάδα, ούτε μιλάνε καλά-καλά ελληνικά. Σαν ανυπότακτος κι εγώ, όταν γύρισα στην Ελλάδα (33 χρονών) παρουσιάστηκα σε τάγμα προβληματικών.

Η απλή λογική του στρατού δεν παύει να εκπλήσσει: εφόσον είχα πτυχίο κοινωνιολογίας, τη δεύτερη μέρα με κάλεσε ο διοικητής και μου ανάθεσε να βοηθώ όσους είχαν πρόβλημα στη θητεία τους. «Κι εσύ πώς είσαι σίγουρος ότι δεν χρειάζομαι εγώ βοήθεια;» έλεγα από μέσα μου καθώς τον άκουγα άφωνος. Από προβληματικός στρατιώτης, σε μια νύχτα και χωρίς να με ξέρει κανένας, έγινα κοινωνιολόγος στην υπηρεσία της εύρυθμης λειτουργίας του στρατοπέδου - κι αργότερα του στρατού.

Αποδείχτηκε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες περιόδους της ζωής μου.

Τις πρώτες εβδομάδες υποδέχτηκα μια ολόκληρη ‘σειρά’ νεοσύλλεκτων (περίπου 2.000 άτομα). Η δουλειά μου ήταν να κάνω ένα πρώτο ξεψάχνισμα και μετά να εμβαθύνω. Περιττό να πω, η ακαδημαϊκή μου εκπαίδευσή δεν είχε καμιά σχέση με αυτή την αποστολή. Βοήθησε πολύ ένας ψυχολόγος, μετέπειτα φίλος, τότε ανυπότακτος σαν εμένα (και νυν λέκτορας). Εκ των υστέρων, μπορώ να πω ότι έτσι όπως γίνεται αυτή η δουλειά στον ελληνικό στρατό, χρειάζεται ωριμότητα, καλή κρίση και πραγματικό ενδιαφέρον. Ήμουν σίγουρος μόνο για το τελευταίο.

Τα παιδιά που υποδέχτηκα προέρχονταν από αγροτικές περιοχές και ασθενέστατες οικονομικά τάξεις (θεωρούνται κι αυτά δυνάμει προβληματικά). Ασθενείς οικονομικά, όμως, σημαίνει και ασθενείς κοινωνικά: δεν έχουν φωνή, δεν γνωρίζουν δικαιώματα, δεν απαιτούν σεβασμό και δεν πιστεύουν ότι τον εμπνέουν. Δεν είναι άβγαλτοι στη ζωή, είναι άβγαλτοι στην κοινωνία: θέλουν να τελειώνουν και να πάνε πίσω στις οικογένειές τους, να συνεχίσουν να βοηθούν στο σπίτι. Περίπου οι μισοί μάλιστα, ήταν αναλφάβητοι.

Εδώ πρέπει να σας γνωρίσω κάτι σημαντικό και επικαλούμαι την υπομονή σας, Αντιγράφω παλιό κείμενο:

Πολλοί Έλληνες έχουν σοβαρές δυσκολίες να υπηρετήσουν τη θητεία τους, παρότι το θέλουν. Βασική αιτία είναι το ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει κράτος πρόνοιας. Στις αγροτικές περιοχές, είναι αρκετά συνηθισμένο ένας νέος να συντηρεί τους γονείς του και τα μικρότερα αδέλφια του. Θα περίμενε κανείς από την πατρίδα να ελαφρύνει κάποιες από τις υποχρεώσεις του στρατιώτη για όσο διάστημα αυτός την υπηρετεί.

Όχι μόνο δε συμβαίνει αυτό, αλλά ο ελληνικός στρατός δεν αναγνωρίζει τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα ως αιτία προσωρινής αναβολής. Ακόμα κι αν ασθενήσει ένας γονιός ή συμβεί κάποιο δυστύχημα, ως μόνη αιτία προσωρινής αναβολής θεωρούνται οι ψυχολογικοί λόγοι. Ο στρατιώτης υποχρεώνεται να ζητήσει εξέταση από τον ψυχίατρο.

Θεσμικά, ο στρατός υποστηρίζει ότι ο στρατιώτης απέκτησε ψυχολογικά προβλήματα λόγω οικογενειακών προβλημάτων και απολύεται προσωρινά. Η διάγνωση του ψυχιάτρου αναγράφει πάντα: ‘αγχώδεις εκδηλώσεις στο έδαφος της συμπεριφοράς». Ο άτυχος στρατιώτης ελπίζει μόνο στη φράση ‘στο έδαφος της συμπεριφοράς’ – σε κάποιον με ψυχολογικά προβλήματα γράφουν ‘στο έδαφος της προσωπικότητας’. Και οι δύο όμως, όταν ξαναπαρουσιαστούν, θεωρούνται αυτόματα περιορισμένης ικανότητας λόγω ψυχολογικών προβλημάτων: "Γιώτα-3 ή Γιώτα-4 ΨΥΧ". Θεωρητικά, μπορεί να αλλάξει το ‘Γιώτα’ κάποιου πριν απολυθεί. Από τη μια, όμως, πολύ σπάνια διοικητής αναλαμβάνει αυτήν την ευθύνη γιατί τότε θα του δώσει όπλο (αν συμβεί κάτι θα βρεθεί υπόλογος: ο στρατός είναι το βασίλειο αποφυγής ευθυνών) και από την άλλη, πολλοί διοικητές θεωρούν ότι πολλοί στρατιώτες αποκτούν σκόπιμα ‘γιώτα-ψυχολογικό’ για να γλιτώσουν τις σκοπιές - και σαν εκδίκηση, τους απολύουν στιγματισμένους.

Σωστά καταλάβατε: το ελληνικό κράτος όχι μόνο δεν παρέχει ίχνος πρόνοιας σε όσους καλεί να το υπηρετήσουν, αλλά ιατρικοποιεί τα οικονομικά και οικογενειακά προβλήματα. Το κείμενο συνέχιζε:

Πολλά προβλήματα δεν ξεπερνιούνται μέσα στο μισό ή τον ένα χρόνο που διαρκεί μια αναβολή. Εδώ αρχίζει ένας φαύλος κύκλος. Η οικονομική ανόρθωση ή η δημιουργία οικογένειας είναι δυσκολότερες για κάποιον που έχει πάρει αναβολές για ψυχολογικούς λόγους – για να μην αναφερθούμε στις επιπτώσεις από ένα πιθανό «τρελόχαρτο».

Ένα απίστευτο έγκλημα, η τέλεια απουσία ανθρωπιάς και λογικής εκ μέρους του κράτους. Η ιατρικοποίηση οικονομικών και οικογενειακών προβλημάτων - κυριολεκτικά, δεν είναι βαρύγδουπο - ντροπιάζει τη δημοκρατία μας: ό,τι ακριβώς καλούνται να υπηρετήσουν οι στρατεύσιμοι. Ο πάλαι ποτέ στίχος του Σαββόπουλου: ένα κράτος που θριαμβεύει με μια ατέλειωτη στριγκλιά / διαφυγή καμιά.

* * *

Τα δύο χιλιάδες άτομα που υποδέχτηκα, μου έδωσαν μια από τις συγκλονιστικότερες εμπειρίες της ζωής μου. Αναγκαστικά θα μιλήσω προσωπικά: Εκεί πραγματικά ανακάλυψα ότι προδιαθέτω να με εμπιστεύονται οι άλλοι. Εκεί ανακάλυψα τη πράξη τού να βοηθάς σαν απτή πραγματικότητα, τόσο φυσικά όσο ο καιρός, με την αξιοπρέπεια ζώου ανάμεσα σε ζώα, χωρίς να υπάρχει στο ελάχιστο κάποιο αίσθημα αφ’ υψηλού. Εκεί σήκωσα μια μέρα το κεφάλι από τα χαρτιά (είχαν περάσει μέρες χωρίς να το καταλάβω) και είδα να με κοιτάνε δεκάδες μικροί χαμογελαστά και να μου λένε ‘καλημέρα’ με σεβασμό και καλή διάθεση – δεν μπορώ να το ξεχάσω! Και φυσικά, εκεί έμαθα ότι μπορείς να βρεις το πιο ακριβό, χρήσιμο κι ενδιαφέρον πράγμα εκεί που ελάχιστα το περιμένεις!

Κάποιες - ετερόκλητες - στιγμές δείχνουν την ένταση και το βάθος των γεγονότων. Πέρα από δύο απόπειρες αυτοκτονίας (ευτυχώς, από άτομα που δεν είχα προλάβει να δω):

Την πρώτη ημέρα με βρήκε ένας τοξικομανής που έκανε την ένεση πριν μπει, με την ελπίδα να ‘καθαρίσει’ από την πρέζα στο στρατό. Τον πήγα στο ιατρείο (είχε ήδη συμπτώματα στέρησης). Τόλμησα και είπα στο γιατρό ‘και αν τον κρατούσαμε μια-δυο μέρες, μπας και γίνει κάτι.’ Με κοίταξε μην πιστεύοντας στ’ αυτιά του. Είχε δίκιο – αλλά ‘αν’... Τελειώνουν ποτέ; Σίγουρα, βέβαια, ο στρατός είναι το τελευταίο μέρος για 'αν'.

Ένα άλλο παιδί, πάμπτωχο, είχε πατέρα με χρόνια αρρώστια, μεγάλο αδελφό ανάπηρο από τροχαίο και όταν έφυγε, την οικογένεια ανέλαβε η μητέρα και – όσο μπορούσε – ο μικρός του αδελφός. Έρχεται και με βρίσκει έξαλλος στο γραφείο: ο μικρός του αδελφός χτύπησε με το μηχανάκι και ήταν στο νοσοκομείο - δεν ήξερε πόσο σοβαρά. Ο στρατός λέει ότι πριν την ορκωμοσία δεν επιτρέπεται να βγεις εκτός αν έχεις ειδική άδεια από τον διοικητή (ούτε συζήτηση γι' αυτό). Η μόνη τέτοια άδεια (για όλη την περίοδο πριν την ορκωμοσία) δόθηκε σε έναν ποδοσφαιριστή του Παναιτωλικού, Φούσσια αν θυμάμαι καλά (ναι, δεν αντέχω, το λέω το όνομα!). Έβαλα τον στρατιώτη που έτρεμε από το κλάμα να καθίσει και άρχισα να του μιλώ. Απλά και με λογική (από μέσα μου έτρεμαν κι εγώ). «Δεν ξέρεις αν ο αδελφός σου είναι σοβαρά, ενώ ξέρεις τι θα συμβεί αν πηδήσεις τα κάγκελα. Θα πάρεις Γιώτα Ψυχολογικό, θα έχει επιπτώσεις στη ζωή σου.» Με άκουσε προσεκτικά, ηρέμησε και έφυγε – μάλιστα με ευχαρίστησε. Έπεσα στην καρέκλα και κοίταζα το κενό. «Τι του είπα και ηρέμησε;» αναρωτήθηκα. Εγώ στη θέση του θα τα έκανα λίμπα, δεν θα άκουγα τίποτα! Όπως είπα, δεν είναι άβγαλτοι στη ζωή – κάθε άλλο, από μια άποψη εμείς είμαστε βουτυρόπαιδα μπροστά τους. Αυτοί είναι που χτυπούν το βούτυρο, εμείς αυτοί που το τρώνε. Ούτε θέλουν να λουφάρουν. Ζούνε σε μια πραγματικότητα σκληρή και ο στρατός δεν τους δίνει ευθύνες, τους αφαιρεί. Βρίσκονται εκεί για να τελειώσουν και να γυρίσουν πίσω στην πραγματικότητα.

Αλλά πέρα από τον Μαρξ υπάρχει η κουλτούρα: δεν είναι μόνο οι στρατιώτες-κτηνοτρόφοι από φτωχές περιοχές... Δεν θα ξεχάσω εύπορο στρατιώτη από επαρχιακή πόλη. Ο αδελφός του είχε ψυχολογικά προβλήματα αλλά παρακολουθούσε ψυχίατρο στην Αθήνα, από το φόβο στιγματισμού στη μικρή κοινωνία. Ο στρατιώτης μού εκμυστηρεύτηκε ότι κι αυτός αντιμετώπιζε προβλήματα (ανέφερε ένα σωρό), κι ότι ανάμεσα στα άλλα, σκεφτόταν σοβαρά την αυτοκτονία. Υπηρετούσε στα σύνορα και καθημερινά έκανε περίπολο με γεμάτο όπλο. Μίλησα στο διοικητή ο οποίος τον έδιωξε αμέσως και μετά με ευχαριστούσε ξανά και ξανά. Δεν σκέφτηκα τότε στιγμή να μη μιλήσω στο διοικητή – αλλά ακόμα θυμάμαι τον στρατιώτη. Όνομα, επίθετο, πόλη... Ανάθεμα στο σύστημα που βάζει ανθρώπους σε τέτοιες καταστάσεις: πρώτα απ’ όλα ανθρώπους σαν αυτόν , μετά τον - κάθε - εμένα!

Λόγω της ειδικότητάς μου σαν οπλίτης-κοινωνιολόγος (επίσημης πλέον), δεν έκανα υπηρεσίες όπως σκοπιές, καθαριότητες, κτλ. Για να σου ανοιχτούν οι στρατιώτες και να σου εκμυστηρευτούν τα προβλήματά τους χρειάζεται εγγύτητα (π.χ. να μην είσαι βαθμοφόρος) αλλά και κάποια απόσταση. Η απουσία υπηρεσιών δίνει αυτήν την απόσταση (δεν λες τα εσώψυχά σου, ελπίζοντας σε βοήθεια από το διοικητή, σε κάποιον που σαν εσένα, καθαρίζει τουαλέτες).

Τις δύο φορές που φύλαξα σκοπιά, αλλά και από κάποια βιβλία θαλαμοφυλάκων στα στρατόπεδα όπου έμενα – έκανα περιοδείες πλέον σ' όλη την Ελλάδα -, αντέγραφα στιχάκια και φράσεις που μου έκαναν εντύπωση. Δεν ήμουν προετοιμασμένος, έγραφα μέχρι και σε πακέτα τσιγάρων. Τα μηνύματα ήταν σκαλισμένα στους τοίχους ή σε ξύλα, γραμμένα με μαρκαδόρο ή μελάνι. Αναρωτιέμαι ποια θα ήταν η συγκομιδή μου εάν φύλαγα σκοπιά σε περισσότερα μέρη (η καλύτερη πηγή - όχι βέβαια ότι θα το ευχαριστιόμουν). Πάντως θα άξιζε τον κόπο μια τέτοια συλλογή. Βλέπεις νέους άνδρες – κάποιοι παιδιά – να γράφουν με απίστευτη τρυφερότητα, αμεσότητα, χιούμορ, σιχτίρι, άγνοια, έρωτα, αυτό που έχουν στην καρδιά τους. Γράφουν στους ομοίους τους ή στο υπερπέραν....

Για μένα, ήταν ακόμα μια αποκάλυψη. Τα λόγια που αντέγραφα ήταν τόσο μακριά από το ποιος είναι σωστός και ποιος λάθος, από τα κλισέ του αμόρφωτου και ασυγκίνητου τσομπάνη, ή του δεκαοκτάρη τσογλανιού της πόλης. Μοιάζει με μια δυναμική της Ελλάδος που δεν εκτιμούμε. Σας παραδίδω τη συλλογή μου αυτούσια (όπως την αντέγραψα, μαζί με την ορθογραφία).

______________


ΣΤΗ ΣΚΟΠΙΑ Φούντοσα
Το Μαύρο!
Και ερχεται περίπολο και με πιάνει
και αντί για πειθαρχείο μου πήρε το ντουμάνι.
Γαμω το

______________

στρατόπεδο-στρατόπεδο
διαόλου μαλακία
που το κορίτσι μου έχασα
γι’ αυτή τη μαλακία

______________


Είσαι γύρω μου παντού μα δε σ’ αγγίζω
Θέλω δίπλα σου και πάλι να γυρίσω
Πρέπει να φύγω από εδώ και το μπουρδέλο ν’ αφήσω
Το ξανασκέφτομαι, κοντοστέκομαι, γιατί; αφού έχω τόσα μαζί σου για να ζήσω
Αν φύγω τη ζωή μου θα διαλύσω
Αυτά της ΝΙΚΑΙΑ 255

______________

ΣΑΝ ΠΑΡΩ ΔΕΚΑ ΜΕΡΕΣ
ΝΑ ΦΥΓΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΩ
ΣΕ ΕΣΕΝΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ
ΘΑ ΕΡΘΩ ΝΑ ΣΕ
ΞΕΚΑΝΩ!!!

______________

Έχω πείξει στη σκοπιά
όπως το τυρί στο βαρέλι,
το τυρί όταν πείζει γίνεται
ωραίο το ίδιο και εγώ
ΠΑΤΩΝ 257

______________

Θέλω να πάρω τα βουνά ομως βαριέμαι
το ξανασκέφτομαι, στην Αντωνάκου κάθομαι κι εσένα συλλογιέμαι
το όπλο στέκει αμίλητο και όλο το κοιτάζω
Θέλω να αρχίσω το όνομα σου να φωνάζω. ΣΟΦΙΑ ΔΕΝ ΣΕ ΑΛΛΑΖΩ

[Αντωνάκου: όνομα σκοπιάς]

______________

ΜΟΥ ΕΔΩΣΑΝ ΟΜΩΣ ΠΑΤΡΙΔΑ
ΚΑΙ ΓΡΑΨΑΝ ΣΤΟ ΧΡΕΩΣΤΙΚΟ ΠΩΣ
ΑΝ ΝΤΡΕΠΕΣΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟ ΚΡΑΤΗΣΕ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ
ΚΟΥΜΑΝΤΟ ΕΔΩ ΚΑΝΕΙ Η ΣΗΜΑΙΑ.
ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ. ΕΧΕΙ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΜΕ
ΠΙΑΝΕΙ ΤΟ ΕΜΒΟΛΙΟ. ΛΕΣ ΝΑ
ΓΕΜΙΣΩ ΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΑΝΤΟΧΗ ΚΑΙ
ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ ΝΑ ΒΑΡΑΝΕ ΠΡΟΣΟΧΗ
ΣΑΛΟΝΙΚΑ 12/1/99

______________

Θα περάσουνε οι μέρες θα περάσει ο καιρός
τους νέους θα γαμάω και δεν θα κάθομαι σκοπός
και όταν μπει το 2000 και θα μετράω ν’ απολυθώ
να έχετε έτοιμο ψυχίατρο γιατί ίσως τρελαθώ
ΑΠΟΛΕΛΕ ΚΑΙ ΤΡΕΛΕΛΕ

______________

ΣΕ ΑΥΤΗ
ΤΗ ΣΚΟΠΙΑ
ΕΔΩΣΑ ΜΑΧΗ ΜΕ
ΤΟΝ ΥΠΝΟ... ΚΑΙ
ΕΧΑΣΑ...

______________

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ
ΑΛΛΑ Η ΠΟΥΤΑΝΑ ΤΑ
ΕΧΕΙ ΜΕ ΑΛΛΟΝ
______________

256
Μαλακιες η σκοπια
δεν περναει η
ωρα ρε παιδια
αλλα πρωσοχοι
μην κοιμηθης
γιατι στην
Αλλη ακρη
της ΕΛΛΑΔΑΣ
θα βρεθεις

______________


Μπορει να ειμαι νεος
Μπορει να ειμαι ψαρι
Μα θα παλιωσω αγαπη μου
Και θα σε βλεπω παλι

______________

Βαλε τα ρουχα τα καλά
βαλε τ’ αρωματα σου
Ερχομαι με μεταθεση
Κοντα στη γειτονια σου
123

______________

Ειναι δύσκολα, αλλά πρεπει να
περάσεις μια μέρα αποδο για να
μπορεσεις, μια μέρα να έχεις
αρχιδια στην Ελλαδα. Θελω
να πω, για να κάνεις κάτι
καλό στην πατριδα με όλη
την ησυχια σου

απ’ τον
χρηστος

______________

ΤΟΛΗΣ
Ολα τα μακαρονια
που εφαγα ολα
θα τα ενοσω
θα κάνω σιδηροδρομο να ρθώ να σ’ ανταμόσο

______________


ΜΑΝΑ ΜΕ ΣΤΙΛΑΝΕ ΣΤΟ ΝΕΒΡΟ!

TRIUMPH

Δεν είναι τα καλύτερα γυναικεία εσώρουχα (αυτά είναι τα Perla, τα Victoria’s Secret, κτλ.). Αλλά είναι μια παράξενη διαφήμιση για γυναικεία εσώρουχα.

Και φυσικά, ανύπαρκτη (άσκηση στο πανεπιστήμιο). Οι εταιρίες δεν τολμούν τόσο πολύ. Όλες προτιμούν τις κλασικά αισθησιακές φωτογραφίες με μοντέλα.

Πάνε χρόνια (περίπου 10) και τη βρήκα καθώς έγινα Σλίμαν στα αρχεία του Η/Υ μου.

Πληροφοριακά, πολλές φωτογραφίες γυναικών σε διαφημίσεις με εσώρουχα, είναι πειραγμένες με τον εξής τρόπο: κρατάνε το πλάτος σταθερό και αυξάνουν το ύψος. Έτσι, οι γυναίκες φαίνονται αφύσικα ψηλές, τραβηγμένες. Κάντε την αντίθετη διαδικασία (σταθερό πλάτος και μειώστε το ύψος) και θα έχετε μια πολύ πιο 'ανθρώπινη' εικόνα.

Ο Πάολο μύριζε μπακαλιάρο ολόγυρά του. Βρισκόταν στην παλιά περιοχή της Λισσαβόνας, όπου τον παλιό καλό καιρό, όταν το κράτος του ήτανε παγκόσμια αυτοκρατορία και όχι ένα χανζαπλάστ ανάμεσα στην Ιβηρική και τον Ατλαντικό, όταν η θάλασσα έδειχνε προς τόπους υπό κατοχή άλλων, πιο φτωχών και πιο αδύνατων λαών, και όχι πιο πλούσιων και πιο δυνατών, τότε με λίγα λόγια (η ιστορία κάθε έθνους μυθοποιεί αυτή τη λέξη αρκετές χιλιάδες φορές), φτάνανε οι ναυτικοί και εκθέτανε ό,τι πιο πλούσιο κι εξωτικό είχαν μαζέψει από τα ταξίδια τους σ’ αυτήν την περιοχή.

Άλλοι λαοί θα κάνανε ό,τι μπορούσανε για να ξεχάσουν τέτοιες δόξες. Θα κάνανε την περιοχή μουσείο, σίγουροι πως δεν θα περνούσανε από εκεί σε γενεές δεκατέσσερις. Αλλά οι Πορτογάλοι, θαλασσινός λαός με 75 σύμφωνα στο αλφάβητό τους και άλλα τόσα φωνήεντα, τη μοιραία στιγμή της πτώσης τους τηγάνιζαν. Ναι, τηγάνιζαν μπακαλιάρο. Κάποιος από το τσούρμο άρχισε τότε ένα αυτοσχέδιο τραγουδάκι. Μην έχοντας όμως χρυσάφια να μετρήσει και διαμάντια να υπολογίσει, άρχισε να πολλαπλασιάζει τραγουδιστά τα φωνήεντα της γλώσσας του με τα σύμφωνα και να κάνει προσθαφαιρέσεις με τους 58 διφθόγγους. Κάποιος άλλος τότε (πάλι τότε) παράτησε το ρεφρέν αυτού του αυτοσχέδιου τραγουδιού (οκτακόσια! οκτακόσια!) και άρχισε να φωνάζει ότι το αποτέλεσμα ήταν όσες και οι συνταγές για μπακαλιάρο που ήξεραν! Θεοί και Κύριοι! Μαζεύτηκαν όλοι, ξανάκαναν τους πολλαπλασιασμούς, προσθαφαίρεσαν τους διφθόγγους, βάλαν κάτω τις συνταγές, είχε δίκιο! Seize και merde, με διπλή μερίδα απ’ όλα τα γράμματα. Αυτό κι αν ήταν θαύμα, ζωντανό, σπαρταριστό, με λεμόνι και ντομάτα κατευθείαν από την Κίνα!

Μια συγκυρία γλώσσας και φαγητού, σ’ ένα μεσογειακό τσιμπούσι, τους έφερε όλους με τα χέρια στις τσέπες και μαύρο καθρεφτέ γυαλί τετ-α-τετ με το Μεγαλοδύναμο. Το τσούρμο γύρισε δυτικά και είδε σαγιονάρες και γυαλιά μυωπίας σε κοκάλινο σκελετό. “Μάο” είπε με μια φωνή (καραβίσια βρισιά από μακρινά ταξίδια) και άρχισαν να χτίζουν τα τσαρδιά τους οι ψαράδες. Οκτακόσια το σύνολο. Από τότε τα λάφυρα είναι διαφορετικά. Η περιοχή μυρίζει μπακαλιάρο.

Την αναφέραμε στο προηγούμενο post, ας τη δούμε κιόλας: η caipirinha (καϊπιρίνια). Η επιτομή του κοκταίηλ – και αλκοολούχα σπεσιαλιτέ μου. Αν βρείτε λευκή Ypioca, η μόνη Κασσάσα (Cachaça) που κυκλοφορεί στην Ελλάδα, πείτε μου να σας δώσω και τη συνταγή.

Μακάρι να συνδεόταν με υπολογιστή κι εκτυπωτή. Κάποτε, στη γωνία Hämeenkatu και Itsenäysyydenkatu, στο κέντρο του Τάμπερε, της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της Φινλανδίας όπου έζησα δέκα χρόνια, είδα ένα γέρο ανατολίτη. Σαρίκι στο κεφάλι, γιλέκο από χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, άσπρη βράκα χιλιοπλυμένη και ποτέ σιδερωμένη, χοντρά μαύρα σανδάλια σαν του Αλαντίν: γυριστά στις μύτες. Περπατούσε στην κεντρική γωνία με τα χέρια δεμένα πίσω από τη μέση, κοιτάζοντας γύρω με το πιο απλανές βλέμμα. Ο ορισμός του Χαμένου. Πίσω του, η αυθάδεια της νεότητας και του γλεντιού. Καλοκαίρι και γυμνοί από τη μέση και πάνω εικοσάρηδες έπιναν μπύρες φωνάζοντας και τραγουδώντας. Αυτός μπροστά τους, σαν παιχνίδι του χρόνου και του χώρου.

Ο φίλος μου ο Takuya (μίλησα γι’ αυτόν κάποια post πριν) δούλευε εθελοντής στο κέντρο υποδοχής προσφύγων. Μου είπε για κάποιον (άλλο) πρόσφυγα από την Ανατολή, που μόλις είχε φτάσει στο κέντρο μέσω ΟΗΕ. Του είχαν πει ότι βρίσκεται στη Φινλανδία και στεκόταν μπροστά στον παγκόσμιο χάρτη για να καταλάβει που βρίσκεται. Εκεί τον πέτυχε ο φίλος μου. Είχε το δάχτυλο στην Ουκρανία. «Όχι», του λέει, «εδώ είσαι» - και του μετακινεί το δάχτυλο στη Φινλανδία. «Α», απαντά εκείνος, «δηλαδή η Γερμανία είναι κοντά!» Εκεί βρισκόταν το άλλο του δάχτυλο.

Για κάποιο λόγο (περισσότεροι συγγενείς και φίλοι; προσφυγικό στάνταρ;) η Γερμανία είναι το όνειρο των περισσότερων προσφύγων. Εφόσον έφτασε ‘κοντά’, το κοινό όνειρο κάθε πρόσφυγα ήταν πιο πραγματικό.

Σκεφτείτε το μέγεθος του ξεριζώματος... Να κοιτάς στον παγκόσμιο χάρτη και να αναρωτιέσαι που βρίσκεσαι. Δεν το χωράει ο καθημερινός ανθρώπινος νους.

Άκουγα, πριν λίγο, το τραγούδι του Μικρούτσικου ‘Ερωτικό’. Και σκέφτηκα, ότι η αρχή του θα ταίριαζε στους πρόσφυγες στα βόρεια κράτη (αυτά δέχονται τους περισσότερους πρόσφυγες, θεσμικά). Από τα στενά της Βαγδάτης και της Ισλαμαμπάντ στα γκέτο του Βερολίνου και της Στοκχόλμης, λαοί των Κρεμαστών Κήπων της Βαβυλώνας που πάντα ονειρεύονται, στη γη των Βησιγότθων. Και πόσα χαμένα δυναμικά! Άνθρωποι χαμένοι κοινωνικά (οι εκεί πλειοψηφίες τους έχουν αποκλεισμένους), αυτιστικά (εξεγείρονται, χτυπώντας κυρίως τον εαυτό τους και τους ομοίους τους) και θεσμικά: η ανθρωπιστική πολιτική σταματάει στους νόμους υποδοχής. Από εκεί και πέρα, ο απόλυτος – και αποτυχημένος – αυτοσχεδιασμός.

Με μια πιρόγα
φεύγεις και γυρίζεις
τις ώρες που αγριεύει η βροχή
στη γη των Βησιγότθων αρμενίζεις
και σε κερδίζουν κήποι κρεμαστοί
μα τα φτερά σου σιγοπριονίζεις...

Η ‘αλμύρα στο γυμνό κορμί του’ δεν είναι από ιδρώτα; Δουλειάς ή αυνανισμού – μια και, αποκλεισμένος κάπου πρέπει να ξεδώσει; Οι Δελφοί, ο ομφαλός του κόσμου – για τον καθένα αυτό είναι η πατρίδα του. ‘Σου ‘φερα απ’ τους Δελφούς γλυκό νερό’. Και... ‘πώς να ημερέψει ο νους μ’ ένα σεντόνι;’ Πώς, πραγματικά, όταν το σεντόνι είναι ποτισμένο με ιδρώτα; ‘Πώς να δεθεί η Μεσόγειος με σχοινιά;’ Όλοι γείτονες είμαστε.

...Αγάπη, που σε λέγαν Αντιγόνη.

Και έχουν απέναντι τους πιο επιλεκτικούς γραφειοκράτες:

...κι εγώ ένα πεδίο βολής φτηνό
που ασκούνται, βρίζοντας, ξένοι φαντάροι...

Το ξέρω ότι ‘γράφω κείμενα διαβάζοντας’. Ότι δεν υπάρχει σχέση μεταξύ των προσφύγων που αναφέρομαι και του τραγουδιού που παραθέτω. Αυτό είναι το post. Ένα τραγούδι που το έγραψα ακούγοντας. Μια εικόνα που ζωγράφισα βλέποντας. Όπως είπα στην αρχή: μακάρι να είχαν τα μάτια τσιπάκια μνήμης... Θα γινόμουν πιο κατανοητός.

Επηρεασμένος από την aphrodite και το post που έγραψε στο νέο blog του Νίκου Δήμου είπα να γράψω μερικά πράγματα από τις καλοκαιρινές μου διακοπές. Τις δεύτερες. Για την ακρίβεια, γι’ αυτές πήγα να γράψω σαν απάντηση στο εκεί blog, αλλά κατέληξα να μιλώ για το Άγιον Όρος. Το πως και γιατί, διαβάστε το.

Λοιπόν, πρώτες διακοπές με φίλους-φίλους (όχι συμμαθητές). Το σχολείο είχε μόλις τελειώσει. (Παρένθεση: ακόμα θυμάμαι ένα βράδυ, να κάθομαι με τους συμμαθητές μου σε ένα παγκάκι στην παραλία Θεσσαλονίκης, με τον κώλο στην πλάτη του καθίσματος και τα πόδια μας εκεί που πρέπει να κάθεσαι και να λέμε: «Μαλάκα, αρχίζει η ζωή μας!» Και να στάζει μέλι στο στόμα μας. Ας είναι καλά το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Ξεκινήσαμε από Θεσσαλονίκη τρεις άντρες, ο Frank – ή Φώτης – ελληνοαυστραλός, που χρόνια μετά έχασα σε μια θρησκευτική οργάνωση ονόματι WAY INTERNATIONAL. (Ξανά παρένθεση: ήμουν σε ένα σινεμά και είδα δύο Αγγλίδες. Τις έκανα καμάκι και με κάλεσαν σπίτι τους – δεν πίστευα την τύχη μου! Η Claire και η Una – Ιρλανδή. Όταν λοιπόν ήμουν σπίτι τους και ετοιμαζόμουν στο μυαλό μου για τα περαιτέρω, με ρώτησαν «θέλεις να μάθεις όλες τις απαντήσεις;» Εγώ θα έλεγα ΝΑΙ και αν με ρωτούσαν αν θέλω να μυρίσω το τρίτο δάχτυλο του Bigfoot. «Λοιπόν», μου λένε, «όλες οι απαντήσεις βρίσκονται στη Βίβλο.» Και μετά, όταν έβγαλαν πια και τη Βίβλο, το έπαιξα καλό - και παγωμένο - παιδί. Από μένα λοιπόν ξεκίνησε η σχέση της παρέας με το WAY INTERNATIONAL, που κατέληξε να καταπιεί και να εξαφανίσει τον φίλο μου Frank.)

Τέλος, όπως βλέπετε, η παρένθεση. Ο δεύτερος φίλος ήταν ο Λευτέρης. Χαμένος πλέον. Μεγάλη ιστορία το πως – και καθόλου ευχάριστη.

Ξεκινήσαμε με το τραίνο, που τότε έφευγε στις 12 τα μεσάνυχτα για Αθήνα και έπαιρνες τηλέφωνο στις δώδεκα και μισή για να μάθεις πόση ώρα έχει καθυστέρηση. Σαν ειδήμονες, πιάσαμε το τελευταία βαγόνι (ανοιχτό παράθυρο, λίγος καπνός από την ατμομηχανή). Α, και μέσα σε ένα κουπέ βρίσκονταν δύο Νορβηγίδες. Κουβέντα στην κουβέντα το βράδυ, εγώ μιλούσα καλύτερα αγγλικά πλην του Frank (αν και πάντα έχω την εντύπωση πως υπάρχει μια περίεργη γλώσσα, με την οποία συνεννοούνται όλοι οι τουρίστες). Τέλος πάντων, μετά τις πλάκες και τα αστεία, η μια Νορβηγίδα λέει ότι της αρέσει να σοκάρει τον κόσμο. Και με κοιτάει και με ρωτάει με νόημα: Θέλεις να σε σοκάρω;

$&%^$%*^(&)())_*). Σφαλιάρες επιτρέπονται. «Όχι» απαντάω εγώ και με ξαναρωτάει να βεβαιωθεί. &*(^&*%$%*&^*(&()&*_*_* Της το επιβεβαιώνω.

Δεν κατάλαβα κύριε Πρόεδρε. Ειλικρινά, δεν πήγε το μυαλό μου εκεί.

Το κατάλαβα μετά, και ευτυχώς που οι φίλοι μου δεν θέλαν να δουν την Ακρόπολη. Θα γινόμουν πρωτοσέλιδο για την εφεύρεση bungee jumping χωρίς σκοινί..

Αλλά... χμ... την επόμενη μέρα, ο Frank που ήταν τέλειος στα πρώτα κονέ, είχε κανονίσει να βρεθούμε μαζί τους στην Πλάκα. Και έτσι έγινε. Πλάκα, you like souvlaki, oh, I love syrtaki, πρέπει να είπα όλες τις μαλακίες και περπατούσαμε χεράκι-χεράκι (Hilde νομίζω την έλεγαν) και στο τέλος φιληθήκαμε. Για αντίο. Ναι, για αντίο. Πρόλαβα και έβαλα το χέρι μου στο πουκάμισό της, ξεχάστηκα, με ξύπνησε, ... αντίο.

Αυτό ήτανε.

Τώρα που το σκέφτομαι, αυτή είναι η ιστορία του πως ξεκίνησε το ταξίδι στο Ισραήλ. Αλλά επειδή το συγκεκριμένο (για το Ισραήλ) ταξίδι είχε πολύ περισσότερη πλάκα, θα το πω άλλη φορά. Εσείς παραβλέψτε τη διόρθωση - ούτε Hilde ούτε ζημιά.

Πάρος πρώτο νησί – CAMPING ΚΟΥΛΑ και παραλία. Δύο Γερμανίδες στην παραλία και – Μεγάλε Frank που σε έφαγε η μαρμάγκα του WAY INTERNATIONAL ! – πιάνει κουβέντα μαζί τους. Εμείς από δίπλα, κάτι κλισέ για φωτιά το βράδυ, oh yes σε ό,τι κι αν έλεγαν, η πιο όμορφη ήταν η Ουλρίκε (Ουρλίκε την έλεγα, μου ερχόταν πιο εύκολα στο στόμα, ώσπου απηύδησε και μου είπε να τη λέω Ούλι – το χαϊδευτικό της). Τρεις μέρες την πιλάτευα την κοπέλα πριν τη φιλήσω... τόσο θάρρος είχα. Παρθένος 17 χρονών γαρ. Ευτυχώς δηλαδή που το νησί δεν είχε πολύ κόσμο – θα με άφηνε.

Πηδάω επεισόδια και φτάνω στο ζουμί. Κάνω για πρώτη φορά έρωτα... Και ενημέρωση μηδέν (εγώ πίστευα μέχρι τα δεκαπέντε μου ότι για να κάνει η γυναίκα παιδιά, πρέπει να κάνει έρωτα όταν έχει περίοδο. «Τι λες ρε μαλάκα!» μου είπαν οι φίλοι μου, κι εγώ όλο θράσος, είπα «υπάρχει εσωτερική κι εξωτερική περίοδος». Και σώπασαν όλοι. Για τέτοιες γνώσεις μιλάμε.) Τέλος πάντων, και πλύσιμο μηδέν. Θάλασσα και... κολλάει η πόσθη λοιπόν από την αλμύρα. Πόσθη, για όσους δεν ξέρουν είναι το πετσάκι, το πάνω μέρος που κόβουν στην περιτομή. Ε, εμένα ήταν ολόκληρο εκ φυσικού και κατεβασμένο για μέρες.... Πράγμα που δεν ήταν ΚΑΘΟΛΟΥ ΦΥΣΙΚΟ!!!!

Σαντορίνη μετά δέκα μέρες και εγώ πλέον να πεθαίνω στον πόνο. Τη φιλούσα και τραβιόμουν – δεν άντεχα! Πάω, με τα πολλά στο Κέντρο Υγείας. Τι Κέντρο και ιστορίες – ένας γιατρός που βαριόταν τη ζωή του και έψαχνε να βγάλει από τη μύγα ξύγκι. Εκεί μαθαίνω ότι η κατάστασή μου είναι ΠΟΛΥ σοβαρή – ήξερα ότι ήταν σαν μελιτζάνα, αλλά τόσο σοβαρό; Μου είπε ότι μπορεί και να το χάσω – δεν κατάλαβα το τι είπε, πρέπει να ήταν κάποια αυθόρμητη αντίδραση του οργανισμού μου, και τον ευχαριστώ (τον οργανισμό μου) γι’ αυτό. Μου βάζει λοιπόν αναισθητικό (από σωληνάριο) και δοκιμάζει να ανεβάσει το πετσάκι. Εγώ να σφαδάζω. Με αφήνει με το σωληνάριο, λέει «βάλε μέχρι να μην το νιώθεις» και πάει να δει άλλον ασθενή – ίσως, κάποιο γενναιόδωρο Άγγλο με φουσκάλες στην πλάτη. Εγώ βάζω όλο το σωληνάριο και βελτίωση δεν βλέπω. Έρχεται κάποια στιγμή μέσα, μου λέει ότι θα προσπαθήσει να το σηκώσει με το ζόρι, μου λέει να κρατηθώ από τα κάγκελα. Σαν έγκυος που γεννάει. Αυτή η εικόνα μου έρχεται στο μυαλό.

Ε, κρατήθηκα, με έκοψε στα δύο ο πόνος... ανέβηκε.

Όταν συνήλθα, ήρθε η ώρα της λυπητερής. Του λογαριασμού. Μου είχε πει ήδη κάμποσες φορές για σηψαιμία και ότι θα μου το κόβανε, αλλά δεν το κατάλαβα – ούτε τότε το καταλάβαινα. «Ποιό λογαριασμό» του λέω, «εδώ είναι δημόσιο νοσοκομείο». «Και εγώ τι σου χρωστάω να ασχολούμαι με τον πούτσο σου;» με ρωτάει. Πήγα να του απαντήσω κάτι για ηθική αλλά διπλωμένος πάνω από αυτό που δεν χρωστούσε τίποτα να ασχοληθεί, ήταν δύσκολο. Μου χρωστούσε, (την πράξη επαναφοράς: σαν γιατρός) αλλά από τη μια δεν καταλάβαινα το τι παιζόταν κι από την άλλη, δεν καταλάβαινα την πραγματικότητα. Βρισκόμουν στην άγνοια των Δωρεάν Κέντρων Υγείας και της (πιο σημαντικό) σοβαρής κατάστασής μου. Δεν πλήρωσα κι ένιωσα όμορφα με αυτό – ηθικά - μέχρι που κατάλαβα τι παιζόταν... Θα του άξιζε το φακελάκι!!!!

Στο θέμα... Πως λένε ‘πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος’; Ε, κάπως έτσι θα λέγανε ‘πήγε για έρωτα και βγήκε ευνούχος’.

Η ιστορία της πρώτης μου φοράς. Και το ανεκδιήγητο, (όταν ήμουν ακόμα καλά) σε κάθε εμβολισμό να λέει το όνομά μου – κι εγώ να ρωτάω ‘τι;’. Γιάννης – τι; Γιάννης – τι; Γιάννης – τι είναι γαμώτο;

Και μετά λένε η πρώτη φορά είναι η καλύτερη... Εξαρτάται τι διακινδυνεύεις.

Εγώ διακινδύνευσα όλες τις υπόλοιπες!

Θεσσαλονίκη μου μεγάλη φτωχομάνα
(ας ήσουν κομματάκι στείρα….)

Στα τέλη της δεκαετίας του ’80, ο τότε Δήμαρχος της Θεσσαλονίκης Σωτήρης Κούβελας βρήκε το δικό του τρόπο να αντιδράσει στην (πράγματι και πέραν κάθε αμφιβολίας) φασιστική τηλεόραση του Ανδρέα Παπανδρέου: άνοιξε μόνος του ένα ραδιοφωνικό σταθμό (το FM100) και ένα τηλεοπτικό κανάλι (το TV100).

Ο Δήμαρχος – ένας εκλεγμένος άρχοντας! – πήρε το νόμο στα χέρια του. Όπως είπα, η τηλεόραση τον καιρό του Ανδρέα ήταν πράγματι φασιστική – για την ακρίβεια, γκεμπελίστικη. Δεν θα μπω στη λογική ‘και η ΝΔ έκανε τα ίδια’ απλώς, γι’ αυτό υπάρχουν οι εκλογές... Οι εκλεγμένοι – από Κοινοτάρχης μέχρι Πρωθυπουργός – δίνουν το παράδειγμα όταν αναφερόμαστε στην έννοια ‘ευνομούμενη πολιτεία’. Δεν δίνουν το παράδειγμα κατάλυσής της.

Υπάρχει όμως και δεύτερο επίπεδο: ο Κούβελας παραβίασε ορθάνοιχτες πόρτες! Μέχρι τότε, το να φτιάξει κάποιος μη πειρατικό ραδιοφωνικό και - ιδίως - τηλεοπτικό σταθμό, ήταν οικονομικά απαγορευτικό. Τα κονδύλια που χρειάζονταν ήταν τεράστια. Τότε λοιπόν η τεχνολογία έκανε το αποφασιστικό βήμα δίνοντας τη δυνατότητα σε όποιους ήθελαν, να ανοίξουν με ένα λογικό ποσό, σταθμό με αξιώσεις. Το ότι ξαφνικά ξεπήδησαν σταθμοί όπως Άνω Παναγιά TV ή ότι σήμερα έχουν εκπομπές ποδοσφαιρικές ομάδες, είναι αποτέλεσμα τεχνολογίας, όχι πολιτικής βούλησης. Όταν η τεχνολογία επιτρέπει κάτι, η πολιτική αναγκάζεται να προσαρμοστεί.

Ο Κούβελας λοιπόν, πήρε εκ του ασφαλούς και με υστεροβουλία που ξεπερνάει τα στενά προσωπικά οφέλη, το νόμο στα χέρια του. Κάτι που θα γινόταν πραγματικότητα σε λίγο καιρό σε όλη την Ευρώπη, το επέβαλε με το ζόρι στο κράτος μας. Και φάνηκε σαν να έφερε αυτός την ιδιωτική τηλεόραση στην Ελλάδα.

Με βάση αυτά θα πείτε πως είναι απαράδεκτος... Ο άνθρωπος όμως πήγε παραπέρα! Ανακοίνωσε ότι θα κάνει μόνος του μετρό στη Θεσσαλονίκη, και θα το χρηματοδοτήσει από τις διαφημίσεις των σταθμών του. Για απόδειξη, άνοιξε και τρεις τεράστιες τρύπες σε κεντρικούς δρόμους της πόλης, με τεράστιες πινακίδες από πάνω τους όπου φιγουράριζε το όνομά του. Φυσικά, ένα μετρό δεν χρηματοδοτείται με διαφημίσεις σταθμών τοπικής εμβέλειας – η τεχνολογία σε αυτόν τον τομέα δεν αναπτύχθηκε τόσο. Ιδίως, όταν οι σταθμοί αυτοί έχουν ανταγωνιστές με ονόματα ΑΝΤ1, Flash, κτλ. (όπως είπαμε, ήταν θέμα χρόνου να επιτραπεί η λειτουργία σταθμών σε ιδιώτες).

Καθώς η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη ενός εκατομμυρίου κατοίκων με τρεις όλους κι όλους δρόμους, οι τρύπες, όσο και αν θύμιζαν τις χρυσές μέρες του Δημάρχου, έκλεισαν άδοξα μετά από λίγα χρόνια – όταν πια είχαν καταντήσει γελοιότητα και για τον πιο φανατικό ‘κουβελικό’.

Στο μεταξύ, ο Δήμαρχος είχε μετακομίσει στην Αθήνα. Τον καιρό του αντάρτικου έκανε τραμπουκισμούς σε κάθε αρχή του τόπου, ο υπεύθυνος της αστυνομικής διεύθυνσης στη Θεσσαλονίκη αρνήθηκε να κατεβάσει τους πομπούς, ανέβηκε ο Αρκουδέας από την Αθήνα με διμοιρίες ΜΑΤ… κυλιόταν στο χώμα ο περήφανος Δήμαρχος σε απευθείας μετάδοση από τον τηλεοπτικό σταθμό του ενώ ο ραδιοφωνικός έπαιζε εμβατήρια..

Όλα αυτά εξαργυρώθηκαν με τη θέση – αν είναι δυνατόν! - του Υπουργού Πολιτισμού. Και καθώς δεν ο Μανωλιός δεν αλλάζει αλλάζοντας εσώρουχο, έγινε και ο μόνος Υπουργός Πολιτισμού που αποκάλεσε τους ποιητές… «λαπάδες».

Τον καιρό εκείνο ο Κούβελας την είχε δει μέχρι και πιθανός πρωθυπουργός. Τελικά αποδείχτηκε ανίκανος στη διαχείριση της επιτυχίας – ή η λαϊκίστικη αμετροέπειά του φόβισε πολλούς – κι άρχισε να σβήνει. Τις προηγούμενες εκλογές μπήκε στη Βουλή με εκλογοδικείο. Τώρα ιδιωτεύει, ή καλύτερα, αντιγράφει στοργικούς πατέρες όπως τους Βαρβιτσιώτη, Κεφαλογιάννη, Μητσοτάκη & ΣΙΑ: κατεβάζει στην πολιτική τον Κούβελα τζούνιορ.

Έπεται συνέχεια, με τα νεότερα φυντάνια που κυβερνάνε αυτήν την έρημη πόλη: Ψωμιάδη και Παπαγεωργόπουλο.

Κάποτε είχα μια γνωστή με επιληψία. Ισπανίδα, σωστό αγοροκόριτσο. Η μόνη που έχω δει να τρώει μακαρόνια και ρύζι άβραστα. Παρόλα αυτά, τυπική γυναίκα της νοτίου Μεσογείου, υποχωρητική απέναντι στον άντρα, έγραφε στα τέτοια της τον φεμινισμό. Και δήλωνε τη θηλυκότητά της, δαγκώνοντας άψητες μπριζόλες και ωμά ψάρια. Δεν υπερβάλω ούτε σε μία οξεία.

Έμενε μαζί με μια Γερμανίδα, η οποία ήταν κοκέτα μέχρι κεραίας. Το δωμάτιό της είχε κούκλες, λουλουδάκια, ήταν τέλεια ταχτοποιημένο. Δίπλα, το δωμάτιο της Ισπανίδας έμοιαζε με προσφυγικό καταυλισμό. Η Γερμανίδα ήταν ακραία φεμινίστρια... Και η ίδια η διπλωματική της, για τις πολιτικές επιστήμες, είχε σαν θέμα τη δουλειά κάποιων γκουρού από φεμινιστική ματιά. Έπαιζε στον τίτλο με τη φράση revis(it)ed. Η Γερμανίδα φλέρταρε με όλους μας και κυκλοφορούσε στο δωμάτιό της (ιδίως αφότου κατάλαβε ότι έμενε απέναντί μας) με το σουτιέν και το κυλοτάκι, ‘εντελώς’ αδιάφορη.

Η Ισπανίδα είχε ένα απαλό φλερτ μαζί μου, κι αυτό άρχισε επειδή κάποτε, όταν με το γνωστό της τακτ την είπε σε κάποιον από το Μπανγκλαντές που μέχρι τότε θεωρούσε ότι η πιο αναιδής γυναίκα λέει ένα ΄ίσως΄ κεκαλυμμένο (γιος του αρχηγού αστυνομίας της Ντάκα, ήθελε να γίνει ο επόμενος αρχηγός)... της απάντησε – απίστευτη υπέρβαση γι’ αυτόν, το πιστεύω - ότι είναι αγοροκόριτσο. Εγώ, δίπλα στη συζήτηση, σχολίασα ότι είναι μια χαρά γυναίκα. Από τότε, με έβλεπε σαν μια χαρά άντρα. (Όχι ότι δεν είμαι, αλλά... εάν δεν έχω αντίστοιχα συναισθήματα αισθάνομαι απαίσια!)

Τα πράγματα πήγαιναν ομαλά μέχρι που από τύχη, κάποια στιγμή συναντηθήκαμε στο Λουξεμβούργο. Μπαρ, δεύτερο μπαρ, τρίτο μπαρ, σπίτι της.

Δεν συγχωρώ τον εαυτό μου. Χώρισε από το αγόρι της (τα είχε, με νύχια και με δόντια, λόγω διαφορετικών κρατών) για πέντε-έξι χρόνια. Η βραδιά μας ήταν η τέλεια αποτυχία (δεν συνεννοηθήκαμε στο ελάχιστο) ... Μεθυσμένος γαρ, έδειξα αλήτης. Και δεν ξαναμιλήσαμε από τότε. Ούτε που ξέρω τι έγινε ή τι γίνεται μ’ αυτήν.

Με αποχαιρέτησε σαν κυρία που δεν δείχνει ότι έχασε ένα όνειρο και δεν ξέρει τι της ξημερώνει. Την αποχαιρέτησα σαν βρεγμένος γάτος. Τα ‘θα ξαναβρεθούμε’ και ‘να γράφεις’, ακούγονταν ηλίθια.

Ένα χρόνο μετά, έμαθα ότι ένας κολλητός μου – Γιαπωνέζος – είχε τον προηγούμενο χρόνο ένα φλερτ μαζί της. Δεν πήγαν πέρα από το χεράκι σε διάστημα δύο-τριών εβδομάδων. Εγώ, ο βλάκας, σε ένα διάστημα λίγων ωρών, πήγα στο κρεβάτι της – για να το μετανιώνω έκτοτε. Και ο φίλος μου ο Γιαπωνέζος, με κοίταξε φοβερά αποδοκιμαστικά όταν του το εκμυστηρεύτηκα.

Γι’ αυτόν, θα μπορούσα να γράψω σελίδες. Αλλά δεν θα το κάνω. Αν λένε κάτι τα ορθολογικά τεστ, ο φίλος μου γύρισε στην πατρίδα του και συμμετείχε σε τεστ εταιριών για να τον προσλάβουν. Πέντε χιλιάδες άτομα αρχίζουν τα τεστ και οι εταιρίες παίρνουν στο τέλος εφτά ή οκτώ. Στις δύο μεγαλύτερες εταιρίες, έφτασε στο τοπ-πέντε. Και αναγκάστηκε – απίθανο! – να αρνηθεί μια. Τον κάλεσαν να βγει με τον πρόεδρο και τα άλλα μέλη της διοίκησης της εταιρίας, για να τον μεταπείσουν – όχι ότι θα του έδιναν καλύτερη θέση, από τη βάση θα ξεκινούσε κι εκεί, αλλά για να δει ο ίδιος αν έκανε τη σωστή επιλογή.

Είπα... αν έχουν νόημα τα ορθολογικά τεστ. Δίνει, πάντως, μια εικόνα της ορθολογικής αξίας του. Την οποία, μακάρι να είχα κι εγώ.

Σήμερα, ο κολλητός μου δουλεύει στο Ιαπωνικό Πρακτορείο Ειδήσεων. Ο έτερος κρίκος της παρέας, Πορτογάλος, στήνει τη δικιά του εταιρία επικοινωνίας. Ο τρίτος (Γάλλος) επιτέλους ερωτεύτηκε με ανταπόκριση. Μας έκλασε όλους απ’ ότι καταλαβαίνουμε, αλλά στάχτη και μπούρμπερη, μια ζωή ήταν ή μόνος ή ανέλπιδα ερωτευμένος. Εγώ... μια άλλη ιστορία.

Πριν χρόνια, είχαμε κανονίσει μια συνάντηση στην Πορτογαλία, η πρώτη μετά την αποφοίτησή μας. Φτάσαμε όλοι στη Λισσαβόνα με διαφορά τεσσάρων-πέντε ωρών. Ξεκίνησα να δουλεύω το πρωί και το βράδυ βρισκόμουν σε ένα πορτογαλικό κουτούκι, εντελώς παράνομο (δηλ. ήταν σπίτι που δεν είχε άδεια κέντρου)... με ένα «μάτι» στην κουζίνα, που σημαίνει ότι αν παράγγελνες κάτι ερχόταν σε λαδόκολλα μόνο αφότου τελείωνε το προηγούμενο... δύο τραπέζια σε ένα υπόγειο, και... fado από γείτονες. Εδώ πρέπει να αποτίσω φόρο τιμής στον Μανουέλ, κάποιον που με τα καθημερινά δεδομένα θα θεωρούσαμε ‘λαλημένο’. Μιλούσε σε όλους μας στα Πορτογαλικά, ακόμα και στο Γιαπωνέζο φίλο μας. Τα τατουάζ στα χέρια του (μας είπε ο Πορτογάλος φίλος μας) έδειχναν ότι συμμετείχε στον πόλεμο της Γουινέας.

...Και ενώ έμοιαζε ‘χαζός’ στη συνομιλία, όταν ξεκινούσε η μουσική από τους γείτονες, τεντωνόταν λες και τον διαπερνούσε ηλεκτρικό ρεύμα. Έβγαζε κραυγές που μας άφηναν άφωνους. Έστεκε, εκεί, τρέμοντας, φωνάζοντας... και μετά, ενώ εμείς είχαμε δει την αποκάλυψη στο πρόσωπό του, καθόταν όλο φυσικότητα δίπλα μας και μας έδινε καρτελάκια κομμένα από φωτοτυπία, όπου υπήρχε μια καρικατούρα τραγουδιστή, το όνομά του και από κάτω: FADISTA.

Το έχω ακόμα...

Ήμασταν τέσσερις φίλοι που βρισκόμαστε διασκορπισμένοι αλλά... είναι και άνθρωποι που λατρεύω. Αυτοί και μερικοί άλλοι – ελάχιστοι – μαζί τους. Τώρα, να τα βάλω σε μια σειρά. Ξεκίνησα από την Ισπανίδα, χαμένη και πληγή στην καρδιά μου – αλλά όχι κολλητή.

Φίλοι που δεν σας ξέρω... ξέρετε τι θα πει Φίλος; Να έρχεται ο Πορτογάλος στην Ελλάδα δύο-τρεις φορές απανωτές πριν πάω εγώ εκεί. Ενώ είμαι φαντάρος να περιμένει στην Αθήνα μέρες για να με δει – και να έρχεται Θεσσαλονίκη για να με δει για μερικές ώρες, με το κορίτσι του. Να έχουμε επικοινωνία μετά από τόσα χρόνια, σαν αδελφοί. Μιλάμε στο τηλέφωνο κάθε δύο βδομάδες. Και να ξέρω ότι δεν υπάρχει κάτι που να μην καταλαβαίνει.

Δίχως ονόματα – προς τους φίλους μου: τους αγαπώ!

Στην Ισπανίδα... shit happens! Λυπάμαι που ήμουν εγώ αυτός που τα έφερε.

Ελπίζω να έχει φίλους όπως εγώ – για όλους το ελπίζω.

Ό,τι και να πω γι’ αυτούς... είναι λίγο.

Ίσως επανέλθω, σε αυτούς, σε μετέπειτα post.

Κοιτάζω τα νέα για τον Άλεξ και θυμήθηκα κάτι. Κι εγώ μικρός φορούσα γυαλιά στο σχολείο, κι εγώ μάλωνα. Μια φορά λοιπόν, ένας από τους ‘μάγκες΄ του σχολείου, κόλλησε σκληρά τη γροθιά του στο σαγόνι μου.

Και τότε – το θυμάμαι σαν τώρα – αποκαλύφθηκαν πολλά. Δεν ήταν ο πιο δυνατός, όπως νόμιζα. Δεν είχε τη φήμη του σκληρού χάρη στη δύναμη. Την είχε, γιατί ήταν αυτός που δεν φοβόταν να χτυπήσει κάποιον άλλο.

Εγώ φοβόμουν να χτυπήσω το άλλο παιδί – μαλώναμε, αλλά μετά το μάλωμα, δεν ήθελα να του αφήσω και κανένα κουσούρι. Αυτός αδιαφορούσε γι’ αυτό (δεν ξέρω, ακόμα, και αν το ζητούσε).

«Όποιος δεν φοβάται να χτυπήσει κάποιον, είναι μάγκας.» Αυτή είναι η συνειδητοποίηση που είχα από μικρός.

Και η αμέσως επόμενη συνειδητοποίηση, ότι εγώ δεν θα μπορούσα ποτέ να είμαι ‘μάγκας’.

Ο εν λόγω ‘μάγκας’ σκοτώθηκε πριν δέκα-τόσα χρόνια καθώς οδηγούσε χαπακωμένος μηχανάκι. Όπως και οι περισσότεροι του σχολείου, νομίζω είχαμε τέσσερις νεκρούς από μια τάξη σαράντα ατόμων.

Αυτό λέει κάτι και για τους γονείς. Τα παιδιά χρειάζονται όρια. Ακόμα – ιδίως – για τη συμπεριφορά τους προς τα άλλα παιδιά. Χρειάζονται προσοχή, να μην νιώθουν ότι μπορούν να χτυπήσουν τον άλλο, να του κάνουν κάτι που είναι πιο μόνιμο από έναν καυγά και να νιώθουν εντάξει με αυτό.

Σαράντα χρονών και το παίζω ευαίσθητο παιδί;

Μπα, μάλλον, λέω πως είμαι αυτό που ήμουν πάντα: ο εαυτός μου που δεν μπορώ να του πάω κόντρα. Που ντρεπόμουν που δεν άντεχα να δείρω και δεν έδερνα - αλλά με δέρνανε.

Και... όσο και αν φαίνεται παράξενο... δίπλα στην κρυφή ντροπή, υπάρχει και μια κρυφή περηφάνια γι’ αυτό.

Διαβάζω τα επίκαιρα του Νίκου Δήμου….

…κι αναρωτιέμαι: πού είναι το κουμπί REPLY;;;

Έχω καιρό να δω τόσο δουλειά. Είχα ετοιμάσει ένα-δύο posts, αλλά όλα έμεναν στη μέση, περνούσαν οι μέρες και οι σκέψεις μου, ή τα προσχέδια, έπεφταν στην αφάνεια για κάποιο επόμενο – που μόνο στο μυαλό μου υπήρχαν. Ούτε να σχολιάσω – στα τρία-τέσσερα μπλογκς που σχολιάζω, δεν είναι περισσότερα – δεν προλάβαινα. Το «όταν χτυπάει ο κεραυνός» ήταν ένα από τα πιο κοντινά στην καρδιά μου κείμενα του Δήμου – αντικειμενικά, όχι αισθητικά. Δεν έγραψα γραμμή. Και φυσικά, υπάρχουν οι άλλοι/ες, ελάχιστοι/ες, δικτυακοί φίλοι/ες που δεν έδωσα ούτε φωνή, ούτε ακρόαση.

ΟΚ, μπορεί να μην τα περίμεναν (τα posts) ορδές θαυμαστών, αλλά ό,τι είπα, λέει κάτι για τις μέρες που πέρασα. Ήταν 20 τόσες μέρες χωρίς ούτε μία μέρα ελεύθερη: εκεί που όλοι ξεκουράζονται το Σαββατοκύριακο για να αρχίσει η εβδομάδα, εγώ δούλευα το Σαββατοκύριακο με υπερωρίες – και μετά ξεκινούσε η πιο χαλαρή εβδομάδα. Αν και η τελευταία, κάθε άλλο παρά χαλαρή ήταν.

Post γκρίνιας – επιτρέψτε το μου.

Συν τοις άλλοις... μπορεί (δεν λέω σίγουρα) να χαράξω μια γραμμή κόκκινη μεταξύ εμού και όλων των συναδέλφων μου, με μια ανακοίνωση προς όλους. Συγνώμη για τους γρίφους (καταλαβαίνετε) αλλά... ε, μια ιδέα για τα τεκταινόμενα.

Κι εκεί που χθες, καθόμουν στο κρεβάτι και έβραζα στο ζουμί μου... από το MP3 player, ξαφνικά, ακούω το πιο πάρτι τραγούδι. Το πιο αναίμακτο τραγούδι που μου έδωσε, πολύ σοβαρά, μα πολύ σοβαρά, την ιδέα πως τελικά, το αληθινό αίμα, αυτό που τελικά έχει σημασία, το ρίχνουμε όταν γιορτάζουμε. Όχι στα μπουζούκια με λέλουδα – αλλά σε Γιορτές με Γ κεφαλαίο. Εκεί όπου καίγεται το Είναι μας. Και γι’ αυτό δεν χρειάζεται απόδειξη – μόνο η αίσθηση της γιορτής.

Θα τα ξαναπούμε... Ελπίζω, σύντομα. Και με λιγότερο γκρινιάρικο post.

ΑΛΚΟΟΛ

Κάποιες φορές, σκέφτομαι όλο το κρασί που ήπια και ντρέπομαι. Τότε κοιτάζω το ποτήρι και σκέφτομαι τους εργάτες στα αμπέλια και όλες τις ελπίδες και τα όνειρά τους. Εάν δεν είχα πιει εγώ όλο αυτό το κρασί, θα μπορούσαν να είναι άνεργοι και τα όνειρά τους θα συντρίβονταν. Τότε, λέω στον εαυτό μου ‘είναι καλύτερο να πιω το κρασί και να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα, παρά να είμαι εγωιστής και να σκέφτομαι το συκώτι μου’. ~ Jack Handy

ΠΡΟΣΟΧΗ: Η κατανάλωση αλκοόλ μπορεί να σε οδηγήσει ν’ αναρωτιέσαι που στο διάολο είναι το σουτιέν και το κυλοτάκι σου.

‘Λυπάμαι αυτούς που δεν πίνουν. Όταν ξυπνάνε το πρωί, ξέρουν ότι δεν θα νιώσουν καλύτερα κατά τη διάρκεια της μέρας.’ ~Frank Sinatra

ΠΡΟΣΟΧΗ: Η κατανάλωση αλκοόλ μπορεί να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση ότι είσαι ψηλότερος, εξυπνότερος, ταχύτερος και ομορφότερος από τους περισσότερους ανθρώπους.


‘Όταν διάβασα για τους κινδύνους του αλκοόλ, έκοψα το διάβασμα’ ~ Henny Youngman

ΠΡΟΣΟΧΗ: Η κατανάλωση αλκοόλ μπορεί να σε κάνει να σκεφτείς πως οι άνθρωποι γελάνε με τα αστεία σου.


’24 ώρες σε κάθε μέρα, 24 μπύρες σε κάθε κάσα. Σύμπτωση;’ ~ Stephen Wright

ΠΡΟΣΟΧΗ: Η κατανάλωση αλκοόλ μπορεί να σε κάνει να πιστεύεις ότι μπορείς να τραγουδήσεις.


‘Όταν πίνουμε, μεθάμε. Όταν μεθάμε, πάμε για ύπνο. Όταν πάμε για ύπνο, δεν αμαρτάνουμε. Εάν δεν αμαρτάνουμε, πάμε στον παράδεισο. Λοιπόν, ας μεθύσουμε όλοι να πάμε στον παράδεισο!’ ~ Brian O'Rourke

ΠΡΟΣΟΧΗ: Η κατανάλωση αλκοόλ μπορεί να προκαλέσει εγκυμοσύνη.


‘Η μπύρα είναι η απόδειξη ότι ο θεός θέλει να είμαστε ευτυχισμένοι.’ ~ Benjamin Franklin

ΠΡΟΣΟΧΗ: Η κατανάλωση αλκοόλ είναι κύριος παράγοντας στο να χορεύει κάποιος σαν τρελός.


Χωρίς αμφιβολία, η μεγαλύτερη εφεύρεση στην ιστορία της ανθρωπότητας είναι η μπύρα. ΟΚ, παραδέχομαι ότι και ο τροχός ήταν καλή εφεύρεση, αλλά ο τροχός ούτε κατά διάνοια δεν ταιριάζει τόσο καλά με την πίτσα.’ ~ Dave Barry

ΠΡΟΣΟΧΗ: Η κατανάλωση αλκοόλ μπορεί να σε κάνει να πεις τους φίλους ξανά και ξανά ότι τους αγαπάς.

‘Για κάποιους είναι συσκευασία των έξι, για μένα είναι Ομάδα Υποστήριξης. Σωτηρία σε κονσέρβα!’ ~ Dave Howell

ΠΡΟΣΟΧΗ: Η κατανάλωση αλκοόλ πιθανόν να σε κάνει να νομίζεις ότι μπορείς να συζητήσεις λογικά με άτομα του άλλου φύλου χωρίς να φτύνεις.

Και το τελευταίο: Ένα απόγευμα στο Cheers, ο Cliff Clavin εξήγησε την Θεωρία του Βούβαλου στο φίλο του Norm. Ιδού:

‘Άκου Norm… Ένα κοπάδι βούβαλοι, μπορεί να τρέξει τόσο γρήγορα όσο ο αργότερος βούβαλος. Και όταν κάποιος κυνηγά το κοπάδι, είναι τα αργότερα και ασθενέστερα ζώα που σκοτώνονται πρώτα. Αυτή η φυσική επιλογή είναι καλή για το κοπάδι σαν σύνολο, γιατί η γενική ταχύτητα και υγεία βελτιώνονται με τον τακτικό θάνατο των ασθενέστερων μελών. Λίγο-πολύ με τον ίδιο τρόπο, ο ανθρώπινος εγκέφαλος μπορεί να λειτουργήσει τόσο γρήγορα, όσο του επιτρέπουν τα πιο αργά εγκεφαλικά του κύτταρα. Υπερβολική είσοδος του αλκοόλ στον ανθρώπινο εγκέφαλο, όπως ξέρουμε, σκοτώνει εγκεφαλικά κύτταρα. Αλλά φυσικά, επιτίθεται στα αργότερα και ασθενέστερα εγκεφαλικά κύτταρα πρώτα. Με αυτόν τον τρόπο, τακτική κατανάλωση μπύρας εξαφανίζει τα ασθενέστερα εγκεφαλικά κύτταρα, κάνοντας τον εγκέφαλο μια γρηγορότερη και αποδοτικότερη μηχανή. Γι’ αυτό πάντα νιώθεις εξυπνότερος μετά από μερικές μπύρες.’

Ιστορικό QUIZ

Συχνά η μυϊκή υστέρηση της γυναίκας σε σχέση με τον άνδρα, χρησιμοποιείται για να δηλώσει ότι η θέση της σαν ‘κατώτερο φύλο’ προέρχεται από τη φύση. Κάποιος συγγραφέας σημειώνει όμως με νόημα ότι οι μυώδεις άνδρες δεν είναι πιο σεβαστοί από τους μορφωμένους. Επίσης, λέει ότι τα πνευματικά επιτεύγματα των ανδρών εκτιμούνται περισσότερο από τη φυσική τους δύναμη. Γιατί λοιπόν οι γυναίκες να υποτιμούνται; Ακολουθώντας το στερεότυπο του ασθενικού άντρα διανοούμενου, φτάνει στο σημείο να δηλώσει: «Όντας ασθενέστερες στο σώμα, οι γυναίκες είναι πιο ικανές στη θεωρητική σκέψη απ’ ότι οι άντρες.»

Σε άλλο σημείο μιλά για τη διπλή ηθική προς τον άντρα και τη γυναίκα, καθώς και για την εξουσία των ανδρών. Και ενάντια στον Φρόιντ που με τον ‘φθόνο του πέους’ υποστήριζε ότι κάθε γυναίκα θέλει να γίνει άντρας, αυτός αντέταξε: «Τα φτωχά πλάσματα, δεν επιθυμούν να γίνουν άντρες για να είναι πιο τέλειες, αλλά για να κερδίσουν την ελευθερία και να αποτινάξουν την τυραννία που τις έχουν επιβάλει οι άντρες με τη μονομερή τους εξουσία.»

Ερώτηση: πότε γράφτηκαν αυτά τα λόγια;

Hyvää Suomi!!!

Οι Φινλανδοί είναι λιγομίλητοι (αυτό είναι ένα στερεότυπο που έχουνε για τον εαυτό τους) … εκτός και αν μιλάνε για τον εαυτό τους, θα πρόσθετα εγώ. Τότε δεν έχουν σταματημό. Πραγματικά, έχουν ένα σωρό στερεότυπα για τη χώρα τους. Άλλα καλά, άλλα κακά, άλλα ουδέτερα, άλλα εντελώς φινλανδικά. Και κάνουν πλάκα με αυτό: σε ένα ανέκδοτο, λαοί από διαφορετικά κράτη κοιτάζουν έναν ελέφαντα. Ο Γερμανός αναρωτιέται πως μπορεί να βάλει αυτό το ζώο να δουλέψει. Ο Γάλλος πως να κάνει αυτό το ζώο έρωτα. Ο Αμερικανός πόσα χάμπουργκερ μπορεί να βγάλει από έναν ελέφαντα. Και ο Φινλανδός αναρωτιέται: τι να σκέφτεται ο ελέφαντας για μένα;’

Ένα άλλο πράγμα που μοιράζονται οι Φινλανδοί, σαν συλλογικό απωθημένο, ήταν η Eurovision. Πάντα είχαν τις τελευταίες θέσεις. Κάποτε έβγαλαν και ένα δίσκο, ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ EUROVISION – όπου όλα ήταν φινλανδικά.

Και έφτασε η χθεσινή μέρα. Κοιτούσα το σόου – όλα μα όλα ίδια τα τραγούδια, άγευστα, άοσμα και άχρωμα. Ξεχώρισα προσωπικά το We are the winners για την πλάκα που είχε. Και άρχισε η ψηφοφορία… Και τα μηνύματα στο κινητό με φίλους από το βορρά πήραν φωτιά. Σας παραθέτω μερικά, σαν δείγμα μιας πραγματικότητας που δύσκολα θα γνωρίζατε διαφορετικά.


H: Απίστευτο! Ο κόσμος ποτέ δεν θα είναι ίδιος!

M: Υπάρχει ένα εκπληκτικό πάρτι στη Φινλανδία. Σε κάθε σπίτι. Ήταν ουτοπία για μας μέχρι αυτό το χρόνο γιατί ήμασταν πάντα οι απόλυτοι losers! Αυτό είναι καλύτερο από το να νικάς στο πρωτάθλημα χόκεϊ. Και ήταν κλασάτο σόου στην Ελλάδα. Αναρωτιέμαι αν υπήρχαν πράγματι οι τύποι που ήθελαν να απαγορέψουν τους Lordi ή ήταν διαφημισιτκό κόλπο…

Δική μου απάντηση: Το άκουσα σήμερα, που μίλησα με Φινλανδία. Στην ελληνική τηλεόραση άκουσα να τους αναφέρουν σαν ‘συμπαθητικά τέρατα’. Άσε που, αυτήν την εβδομάδα είχαμε την πρεμιέρα του Κώδικα Ντα Βίντσι. Τα φρικιά της θρησκείας δεν μπορούν να κρατάνε δυο καρπούζια στην ίδια μασχάλη…

M: Ναι, χάρη στους ‘τρεις μυστικούς ελληνικούς οργανικούς που θέλησαν να απαγορέψουν τους Lordi για σατανισμό’, οι Lordi ήταν hot news στο BBC WORLD σήμερα το απόγευμα :) Καλό PR πριν την τηλεφωνική ψηφοφορία.

L: Αυτό είναι φοβερό!

N:
12:19 Έλα ρε! Θα γράψουμε ιστορία απόψε!
12:36 ΟΥΟΥΟΥΟΥ! Απίστευτο! Δεν μπορεί… 40 χρόνια προσπάθεια, μήπως….
01:15 Hard Rock Halleluja! Τα λέμε στο Ελσίνκι!

Ένα ΜΠΡΑΒΟ στη Φινλανδία. Καθώς βγαίνει όλο και προς τα έξω, προς τη διεθνή πραγματικότητα και μακριά από την απομόνωση όπου ζούσε πολλά χρόνια, τα συλλογικά απωθημένα σιγά-σιγά λιγοστεύουν. Το ίδιο, ελπίζω, και τα εθνικά στερεότυπα. Έχουν τα φόντα γι’ αυτό.

Και προσωπικά, ένιωσα να «κέρδισα» και πέρυσι και φέτος.

Το πήρα σήμερα με mail - διαβάστε το!!!

Subject: ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΜΗΝ ΠΛΗΡΩΝΩ ΤΙΣ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΑΣ ΣΧΕΣΕΙΣ - ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ

Πριν απο 2 ημερες, η διοικηση της Ελληνικης Ραδιοφωνιας Τηλεορασης, ανακοινωσε με περηφανια την συμφωνια της με τις 2 κατα τεκμηριο κορυφαιες Ελληνικες ποδοσφαιρικες ομαδες, τον Ολυμπιακο και τον Παναθηναικο, για την εξασφαλιση των τηλεοπτικων τους δικαιωματων. Ο Ολυμπιακος συμφωνησε στα 14,5 εκατομμυρια Ευρω για την περιοδο 2006-2008, ενω ο Παναθηναικος (συμφωνα με δημοσιογραφικες πηγες) στα 16 εκατομμυρια Ευρω για το διαστημα 2007-2010. Η ειδηση μαλιστα επικοινωνηθηκε απο τους κρατικους τηλεοπτικους & ραδιοφωνικους σταθμους ως ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ της ΕΡΤ & απαρχη μιας νεας εποχης για το αθλητικο τμημα της.

Τι σημαινει αυτο για σενα αγαπητε Ελληνα πολιτη, ποδοσφαιροφιλε η μη?

Σημαινει ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ οτι καλεισαι να ΠΛΗΡΩΣΕΙΣ 30,5 εκατομμυρια Ευρω (και κατι ψιλα), ητοι 10,4 δις δραχμουλες, στην επομενη 3ετια. Λεφτα τα οποια η (ηδη υπερχρεωμενη απο υπεραριθμο προσωπικο κ τηλεοπτικα πανηγυρακια) ΕΡΤ δεν υπαρχει περιπτωση να βρει απο αλλους πορους, πλην των μηνιαιων εισφορων σου!!

Την στιγμη που ο ΑLPHA (ιδιωτικος σταθμος με πληρως οργανωμενο τμημα πωλησης διαφημιστικου χρονου) καταφερε φετος να εισπραξει λιγοτερα απο 2,3 εκατομμυρια Ευρω για τα αντιστοιχα παιχνιδια του Ολυμπιακου (περιπου 145.000 Ευρω ανα παιχνιδι), η ΕΡΤ καλειται να εισπραξει τα υπερτριπλασια απλα για να μην ζημιωθει!!! Δηλαδη 485.000 Ευρω ανα αναμετάδοση, κατι πρακτικως αδύνατον με βαση το κοστος μοναδας του τηλεοπτικου χρονου + την διαρκεια της αναμεταδοσης. Τα ιδια φυσικα θα ισχυσουν και για το πακετο του Παναθηναικου.

Σημειωτεον οτι ο ανταγωνιστης της ΕΡΤ στα δικαιωματα του Ολυμπιακου (ALPHA) προσεφερε λιγοτερα απο 5 εκατομμυρια Ευρω....με αλλα λογια, η ΕΡΤ προσεφερε 45% περισσοτερα απο τον ανταγωνιστη, χωρις ΚΑΝΕΝΑΝ ΠΡΟΦΑΝΗ ΛΟΓΟ για την μεγαλη αυτη διαφορα....

Η φραση-κλισε "κοινωνικη προκληση" σε περιοδους ανεχειας & ανεργειας, μαλλον ωχρια...

Ο κ. Παναγοπουλος - προεδρος/τσαρος/αυτοκρατωρ της ΕΡΤ- δηλωσε οτι ΑΔΙΑΦΟΡΕΙ για τις αντιδρασεις των πολιτων (βλ. εμμεσων μισθοδοτων) και οτι "το σχεδιο ανατασης της ΕΡΤ θα προχωρησει με καθε κοστος!"

Καθε κοστος λοιπον? ΝΟ PROBLEM mister. Γιατι εγω ΔΕΝ προτιθεμαι να χρηματοδοτησω το γαιτανακι δημοσιων σχεσεων σας αγαπητε κυριε Τζεγκις Χαν-καναλαρχη. ΔΕΝ ΞΑΝΑΠΛΗΡΩΝΩ ΣΥΝΔΡΟΜΗ:

Η διαδικασία που μπορεί κάποιος να ακολουθήσει για να ΜΗΝ πληρώνει την ΕΡΤ μέσω λογαριασμού της ΔΕΗ έχει να κάνει με την άρνηση αναγνώρισης χρέους. Δηλαδή: εάν κάποιος σου χρεώνει μια υπηρεσία ή ένα προϊόν που εσύ δεν θέλεις να χρησιμοποιήσεις (π.χ. τηλεοπτικό πρόγραμμα) μαζί με μια υπηρεσία που αποδέχεσαι και χρησιμοποιείς (π.χ. ηλεκτρικό ρεύμα) με ένα ενιαίο τιμολόγιο, λογαριασμό ή οτιδήποτε μπορείς να ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ να πληρώσεις ΜΟΝΟ το δεύτερο.
Σε περίπτωση που ο πιστωτής δεν δεχτεί την πληρωμή, πηγαίνεις στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων και ΚΑΤΑΘΕΤΕΙΣ μόνο το ΠΟΣΟ της υπηρεσίας που αποδέχεσαι (ηλεκτρικό ρεύμα) και όχι το υπόλοιπο. Το ΤΠκΔ ενημερώνει τον πιστωτή για την κατάθεσή σας και αυτός δεν έχει πλέον δικαίωμα να απαιτεί αυτά τα χρήματα (οπότε και να σου κόψει το ρεύμα). Το υπόλοιπο ποσό ΜΠΟΡΕΙ να το διεκδικήσει δικαστικά!

ΚΙ ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ Η ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ.

ΟΣΟ ΠΙΟ ΠΟΛΛΟΙ ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΑ ΝΑ «ΚΕΡΔΙΣΟΥΝ» ΔΙΚΑΣΤΙΚΑ.

ΕΝΑ ΔΕΔΙΚΑΣΜΕΝΟ και ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕ!

ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΠΟΙΗΘΕΙΤΕ ΛΟΙΠΟΝ. ΚΟΦΤΕ ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΣΥΝΔΡΟΜΗ ΝΑ ΣΤΡΩΣΟΥΝ.....ΝΑ ΔΩ ΜΕΤΑ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΤΑΣΗΣ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΤΟΥ ΦΟΥΚΑΡΑ ......

________________________

Η δική μου άποψη: καιρό έλεγα ότι θέλω να γλιτώσω το χαράτσι της ΕΡΤ. Δηλαδή, απ' ότι ξέρω, στο εξωτερικό, είτε τα κρατικά κανάλια έχουν συνδρομη (και φυσικά μια συνδρομή ανά πολίτη, όχι να πληρώνει και στο σπίτι του, και στο μαγαζί του και στο εξοχικό του αν έχει - ο ίδιος άνθρωπος βλέπει τηλεόραση!)... ή έχουν διαφημίσεις. Εδώ η ΕΡΤ και διαφημίσεις έχει (οπότε χαλάει τη διαφημιστική πίτα, δηλ. την ελεύθερη αγορά) και απαιτεί συνδρομές.

Προσωπικά, πολύ σοβαρά, λέω να το ψάξω δικαστικά και να κάνω αυτό που λέει το mail. Αν κάποιος ξέρει κάτι στο θέμα, ευπρόσδεκτος να το γράψει.

Είχα βάλει άλλο κείμενο στο post, αλλά είχα βρει και μια φωτογραφία από παλιά και είπα να το αλλάξω (ελπίζω να μη γίνει βαριά η σελίδα με τόσες φωτό...). Την είχα τραβήξει στο Σούνιο και δεν το είχα αντιληφθεί μέχρι που έκανα ζουμ με τον υπολογιστή (εδώ ένα κομμάτι της): Πάνω στα μάρμαρα του ναού, γραμμένα ονόματα! Και παρ’ όλους τους τουρίστες, κανένα ξένο – όλα ελληνικά. Νικολάου, Καρύδας, Φ+Μ=LOVE.

Στο Σούνιο είδα, φυσικά, και το ηλιοβασίλεμα. Κλικ-κλικ οι μηχανές (κι εγώ μαζί τους), και όταν χάθηκε ο ήλιος, σαν σε παράσταση, άρχισαν να χειροκροτούνε!

Όχι, ο ήλιος δεν ξανανέβηκε για να υποκλιθεί. Ούτε ανταποκρίθηκε στα encore που - παραδέχομαι - φώναζα γελώντας. Το φεγγάρι που εμφανίστηκε αμέσως μετά την παράσταση κι ενώ ο κόσμος έφευγε, στήθηκε σε ένα παράξενο μέρος, σαν να διεκδικούσε κι αυτό μερίδιο στη δόξα - με τον δικό του, πιο διακριτικό τρόπο.

Επί του πιεστηρίου: πάνω που πήγα να αλλάξω το κείμενο, είδα ότι υπήρχε ήδη ένα σχόλιο. Οπότε το αφήνω, ημέρα Βιντάλ Σασούν σήμερα.

Μια σκηνή στο Οβάλ Γραφείο

Ο θεατρικός συγγραφέας Jim Sherman έγραψε το παρακάτω κείμενο όταν ο Hu Jintao έγινε Γραμματέας του Κομουνιστικού Κόμματος της Κίνας. Πάει να πει, μερικά χρόνια παλιό – αλλά φανταστικό. Τα πρόσωπα ο Μπους και η Κοντολίζα.


HU'S ON FIRST

By James Sherman
(We take you now to the Oval Office.)


George: Condi! Nice to see you. What's happening?

Condi: Sir, I have the report here about the new leader of China.

George: Great. Lay it on me.

Condi: Hu is the new leader of China.

George: That's what I want to know.

Condi: That's what I'm telling you.

George: That's what I'm asking you. Who is the new leader of China?

Condi: Yes.

George: I mean the fellow's name.

Condi: Hu.

George: The guy in China.

Condi: Hu.

George: The new leader of China.

Condi: Hu.

George: The Chinaman!

Condi: Hu is leading China.

Condi: I'm telling you Hu is leading China.

George: Well, I'm asking you. Who is leading China?

Condi: That's the man's name.

George: That's who's name?

Condi: Yes.

George: Will you or will you not tell me the name of the new leader of China?

Condi: Yes, sir.

George: Yassir? Yassir Arafat is in China? I thought he was in the Middle East.

Condi: That's correct.

George: Then who is in China?

Condi: Yes, sir.

George: Yassir is in China?

Condi: No, sir.

George: Then who is?

Condi: Yes, sir.

George: Yassir?

Condi: No, sir.

George: Look, Condi. I need to know the name of the new leader of China. Get me the Secretary General of the U.N. on the phone.

Condi: Kofi?

George: No, thanks.

Condi: You want Kofi?

George: No.

Condi: You don't want Kofi.

George: No. But now that you mention it, I could use a glass of milk. And then get me the U.N.

Condi: Yes, sir.

George: Not Yassir! The guy at the U.N.

Condi: Kofi?

George: Milk! Will you please make the call?

Condi: And call who?

George: Who is the guy at the U.N?

Condi: Hu is the guy in China.

George: Will you stay out of China?!

Condi: Yes, sir.

George: A of the Middle East! Just get me the guy at the UN

Condi: Kofi.

George: All right! With cream and two sugars. Now get on the phone.

(Condi picks up the phone.)

Condi: Rice, here.

George: Rice? Good idea. And a couple of egg rolls, too. Maybe we should send some to the guy in China. And the Middle East. Can you get Chinese food in the Middle East?

Τόσο ερωτική είναι η Ελλάδα, που ακόμα και υπουργοί της φιλιούνται σαν πιτσουνάκια σε εξώφυλλο περιοδικού.

Η διευκρίνιση αναγκαία. Ζήσε το Μύθο (της τουριστικής ανάπτυξης). Γιατί σε άλλο μύθο πάει το μυαλό σου.

Εντυπωσιακά ευρηματικό εξώφυλλο! Όσο και αν δεν μου πάει αισθητικά, επιτέλους κάποιος που δεν παίρνει τους υπουργούς στα σοβαρά και δεν τους παρουσιάζει ξύλινα!

Χθες στην παραλία της Θεσσαλονίκης...

....μια αγαπημένη μου στιγμή: από τη δουλειά με τα πόδια και τη μηχανή έτοιμη. Ένα καραβάκι ξεκινάει από τον Όμιλο και αρχίζω τις λήψεις. Λίγο παρακάτω, σε μια παιδική χαρά, οι εικόνες ενώνονται αναπάντεχα:

Τρεις γενιές σε μια φωτογραφία.

Το πήρα πριν λίγο (Subject: A new security issue when flying). Απόλαύστε το...

"Math Teacher Arrested at JFK"

At New York's Kennedy airport today, an individual, later discovered to be a public school teacher, was arrested trying to board a flight while in possession of a ruler, a protractor, a setsquare, a slide rule, and a calculator.

At a morning press conference, Attorney General Alberto Gonzalez said he believes the man is a member of the notorious Al-gebra movement.

The FBI is charging him with carrying weapons of math instruction. "Al-gebra is a fearsome cult," Gonzalez said.

"They desire average solutions by means and extremes, and sometimes go off on tangents." They use secret code names like 'x' and 'y' and refer to themselves as 'unknowns', but we have determined they belong to a common denominator of the axis of medieval with coordinates in every country. As the Greek philanderer Isosceles used to say, 'there are 3 sides to every triangle'."

When asked to comment on the arrest, President Bush said, "If God had wanted us to have better weapons of math instruction, He would have given us more fingers and toes".

Ζούμε σε μια απέραντη ESPRESSO

Η αντίδραση των ανθρώπων της τηλεόρασης προς την AGB θυμίζει άχτι καταπιεσμένων παιδιών. Τόσον καιρό τους καταδυνάστευαν ‘τα νούμερα’. Κοιμόντουσαν και ξυπνούσαν με αυτά. Τώρα που η εταιρία-διακινητής του τρόμου βρίσκεται στα κάτω της, στριμώχνονται ποιος θα ‘της την πει’. Αν η εκτόνωση είναι ένδειξη ψυχολογίας του όχλου, εδώ έχουμε έναν τηλεοπτικό όχλο. Με αστέρες και αστερίσκους (κυριολεκτικά: υποσημειώσεις στο τηλεοπτικό star system), που φτάνουν μέχρι του σημείου ‘μου έδινε υψηλά νούμερα αλλά δεν ήταν αληθινά’.

Ο καημός τους γίνεται δικός μας, βέβαια. (Γι’ αυτό και ο τίτλος.)

Η συζήτηση για την AGB με αφορά στο βαθμό ότι θα ήθελα να γίνονται ακριβείς μετρήσεις (όπως στις δημοσκοπήσεις, στο δείκτη του πληθωρισμού, στη θερμοκρασία). Μέχρι εκεί. Αυτό που με αφορά περισσότερο, είναι η ιεράρχηση των ειδήσεων στα κανάλια μας. Τι προτείνεται σαν σημαντικό και τι όχι. Γιατί η ιεράρχηση ειδήσεων, επιδρά στον τρόπο που βλέπουμε την πραγματικότητα. Την ημέρα λοιπόν που ξεκίνησε το θέμα της AGB, έκανα ζάπιγκ για να δω τον τρόπο παρουσίασης (είχαμε το πολύ σημαντικότερο θέμα της πυρκαγιάς στον Κορυδαλλό με τρεις νεκρούς). Η παρουσίαση:

ALPHA: Πρώτο θέμα η AGB, δεύτερο το βίντεο με τις ‘τηλεοπτικότατες’ εικόνες βασανισμού στη Σιέρα Λεόνε πριν δέκα χρόνια. Δεν πρόλαβα να δω αν παίχτηκε το θέμα του Κορυδαλλού.
MEGA: Πρώτο θέμα ο διάλογος εργαζομένων-ΣΕΒ, δεύτερο ο Κορυδαλλός, τρίτο η AGB.
ANT1: Πρώτο θέμα ο Κορυδαλλός και μετά η AGB

Ένα κανάλι λοιπόν, μας είπε ότι η έρευνα για τις μετρήσεις της τηλεόρασης είναι πιο σημαντικό θέμα από το ότι κάηκαν σαν τα ποντίκια τρεις φυλακισμένοι. Αυτό δεν είναι όμως ειδήσεις, είναι ο καημός του «δημοσιογράφου», (ναι σε εισαγωγικά: «ιδιωτικογράφος» θα έπρεπε να λέγεται). Εξίσου, όταν πρώτο θέμα είναι ο διάλογος εργαζομένων-ΣΕΒ (δηλ. ένα θέμα για την τσέπη μας) εκπέμπεται ένας άμετρος εγωισμός!

Για την ιστορία, δεν βλέπω ειδήσεις στον ALPHA αλλά εκείνη την ημέρα είχε καλεσμένο τον πρόεδρο της AGB. Και... τον ζήλεψα. Για το συγκροτημένο λόγο του. Για τη μετρημένη, ανθρώπινη – αλλά ακέραια - παρουσία του. «Τέτοιες στιγμές θα εκτιμούσα να μην ειρωνεύεστε» είπε όταν ο συνεντευξιαστής του μίλησε για «οικονομολόγους τριών ετών». Σωστά, θέμα είναι η έρευνα και ο διάλογος - όχι οι μπηχτές.

Δεν ξέρω αν ο πρόεδρος της AGB είπε την αλήθεια, αλλά σίγουρα κέρδισε τις εντυπώσεις απέναντι στον ‘γκαζωμένο’ στην αρχή Χατζηνικολάου. Αφήστε που κάποια στιγμή γέλασε γιατί ο δημοσιογράφος είχε το κατηγορητήριο στα χέρια του ενώ αυτός, που κατηγορείται, δεν το είχε. «Θα το διαβάσετε στο ΘΕΜΑ, θα δημοσιευτεί» ήταν η αντάξια των θεσμών μας απάντηση του Χατζηνικολάου.

Από μια συζήτηση στο blog του Νίκου Δήμου (είπα τα παραπάνω πράγματα με λιγότερα λόγια) ο συν-μπλογκίστας Chris απάντησε:

«Ο ξακουστός Αναστασάκης. (…) Συμφωνώ απόλυτα και επαυξάνω: τον θυμάμαι αρκετά χρόνια πριν σε μια κουβέντα για τα τηλε-σκουπίδια. Τον θαύμασα: επιχειρηματολογούσε στην τηλεόραση με ψυχραιμία και κριτική αντίληψη πρώτου μεγέθους. Και ήταν επίσης αρκετά απομυθοποιητικός απέναντι στις φοβικές κατασκευές των διανοουμένων για την τηλεόραση»

Είναι ωραίο να βλέπεις σύμπτωση απόψεων σε ανύποπτα θέματα (δεν ήξερα από χθες τον Αναστασάκη, μάλιστα νόμιζα ότι τον έλεγαν Αναστασάκο) αλλά το ένστικτό μου, μου είπε ότι εδώ έχουμε κάποιον που μιλάει στην τηλεόραση όπως θα έπρεπε.

Για την αλήθεια... θα αποφασίσουν άλλοι. Και θα μάθουμε αυτό που θα μας πούνε. Με τη σειρά που θα μας το παρουσιάσουν.

Ίσως, τελικά, αυτό το post να αφορά λιγότερο την ουσία (δηλ. τι παρουσιάζεται σαν σημαντικό και τι όχι) και περισσότερο την αισθητική μας. Γιατί δεν πιστεύω ότι κάποιος αγοράζει ESPRESSO επειδή περιέχει ειδήσεις, ή ότι βλέπει φωνακλάδες στα παράθυρα επειδή ενημερώνεται – τα επιλέγει με βάση την αισθητική του. Όπως το αν πηδήχτηκε κάποιος με κάποια δεν χρειάζεται επιχειρήματα, όπως το ‘ου να χαθείς’ στα παράθυρα δεν είναι πνεύμα διαλόγου… μαθαίνουμε να συζητούμε συγκεκριμένα θέματα με συγκεκριμένο τρόπο. Και η αισθητική, τελικά, καταφέρνει ν’ αλλάζει την ουσία περισσότερο απ’ ότι μια μαύρη προπαγάνδα.

Μερική έκλειψη ηλίου σήμερα. Σαν το Λούβρο της φύσης ν’ ανοίγει τις πόρτες των υπογείων του για να δείξει κάποια σπάνια έργα. Στην Ελλάδα, οι πόρτες αυτές θα ξανανοίξουν στις 21 Απριλίου του 2088.

Οι φωτογραφίες: χωρίς φίλτρο (βοήθησε η συννεφιά) και με φίλτρο.

Επειδή πήξαμε στα σοβαρά... Η μέγιστη σοφία του αλλάζειν τη λάμπα.


Κράτη

Πόσοι Καλιφορνέζοι χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
Χίλιοι. Έναν να την αλλάξει και οι υπόλοιποι για να μοιραστούν την εμπειρία.

Πόσοι κάτοικοι της Νέας Υόρκης χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
Τρεις. Ένας για να αλλάξει τη λάμπα, ένας για να είναι μάρτυρας και ένας για να σκοτώσει τον μάρτυρα.

Πόσοι Άγγλοι χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
Τί εννοείς να αλλάξει; Είναι μια υπέροχη παλιά καμένη λάμπα. Την είχαμε για χρόνια και δούλευε **μια χαρά**!

Πόσοι Γερμανοί χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
Ve are asking ze qvestions here!

Πόσοι Πολωνοί χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
Μόνο ένας αλλά τον παλιό καιρό χρειαζόταν 6000 Ρώσοι σε περίπτωση που κατέβαινε σε απεργία.

Πόσοι Αγιατολάχ χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
Εκατό. Ένας για να την αλλάξει και οι 99 για να κρατούν το σπίτι όμηρο.

Πόσοι στρατοί χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
Τουλάχιστον πέντε. Οι Γερμανοί για να αρχίσουν, οι Γάλλοι για να εγκαταλείψουν μετά από μια σύντομη προσπάθεια, οι Ιταλοί για να ξεκινήσουν, να χαθούν και μετά να προσπαθήσουν από άλλη μεριά, οι Αμερικανοί για να εμφανιστούν στο τέλος, να τελειώσουν τη δουλειά και να πάρουν όλη τη δόξα και οι Ελβετοί για να προσποιούνται ότι τίποτα ασυνήθιστο δε συμβαίνει....

ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ
Πόσοι πολιτικοί χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
Δύο. Ένας για να την αλλάξει και ένας για την ξαναλλάξει.
Κανένας, όλοι βλέπουν το φως στο τέλος του τούνελ.

Πόσοι *νεκροί* πολιτικοί χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
Όσοι το δυνατόν περισσότεροι.

Πόσοι αξιόπιστοι, επαρκείς, αποδοτικοί πολιτικοί χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
Θα έχουμε 4 χρόνια σκοτάδι, έτσι;

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ
Πόσοι οικονομολόγοι χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
Κανένας. Αν η λάμπα χρειαζόταν αλλαγή, οι δυνάμεις της αγοράς θα το έκαναν να συμβεί ήδη.

Πόσοι κομουνιστές χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
Δύο. Ένας για να την αλλάξει και ένας για να μοιράζει φυλλάδια.
Ένας, αλλά του παίρνει γύρω στα 30 χρόνια μέχρι να καταλάβει ότι η παλιά κάηκε.

Πόσοι προγραμματιστές υπολογιστών χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
Ένας, αλλά έτσι και την αλλάξει μάλλον θα καταρρεύσει όλο το κτήριο.

Πόσοι προγραμματιστές της MICROSOFT χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
Κανένας. Θα σας πείσουν πως «Καμένη Λάμπα» είναι το νέο plug-in.

Πόσοι βιβλιοθηκάριοι χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
Δεν ξέρω αλλά μπορώ να το κοιτάξω.

Πόσοι ψυχολόγοι χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
Μόνο ένας, αλλά η λάμπα πρέπει πραγματικά να ΘΕΛΕΙ ν’ αλλαχθεί.

Πόσες εκπαιδεύτριες aerobic χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
Πέντε. Τέσσερις για να το κάνουν συγχρονισμένα και μια για να λέει «Και στ’ αριστερά, και στ’ αριστερά, και στ’ αριστερά, και βγάλτε την, και αφήστε την κάτω, και πάρτε την, και βάλτε τη μέσα, και στα δεξιά, και στα δεξιά, και στα δεξιά...»

Πόσοι δικηγόροι χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
Πόσους αντέχεις να πληρώσεις;

Πόσοι ζογκλέρ χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
Ένας, αλλά χρειάζονται τουλάχιστον τρεις λάμπες.

Πόσοι μάγοι χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
Εξαρτάται. Σε τι θέλεις να την αλλάξεις;

Πόσοι καλλιτέχνες τσίρκου χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
Τέσσερις. Ένας για να την αλλάξει και τρεις για να τραγουδήσουν Τα-Ντα!

Πόσοι τραγουδιστές καντάδων χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
Δύο. Ένας για να την αλλάξει και ένας για να μας πει πόσο τρυφερό φως έδινε η παλιά λάμπα.

ΔΙΑΦΟΡΑ
Πόσοι συμμετέχοντες σε ερωτικά όργια χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
Όσο το δυνατόν περισσότεροι, αλλά **μη ρωτάς** τι θα κάνουν με την παλιά λάμπα.

Πόσοι πεσιμιστές χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
Κανένας. Γιατί να κάνεις τον κόπο; Και η καινούρια θα καεί, έτσι κι αλλιώς.

Πόσοι διδάσκαλοι του Ζεν χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
Δύο: ένας για να την αλλάξει και ένας για να μην την αλλάξει.
Ένας για να την αλλάξει και ένας για να μην την αλλάξει είναι ψευδές Ζεν. Το πραγματικό Ζεν είναι τέσσερα. Ένας για να αλλάξει τη λάμπα.

Πόσοι **πραγματικοί άντρες** χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
Κανένας. Οι πραγματικοί άντρες δε φοβούνται το σκοτάδι.

Πόσες ξανθιές χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
Τι είναι λάμπα;
Μια. Κρατάει τη λάμπα και περιμένει να αρχίσει να περιστρέφεται ο κόσμος γύρω της.
Δύο. Μια για να κρατάει την Pepsi διαίτης και μια για να φωνάξει «μπαμπά!»

Πόσοι Χριστιανοί χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
Τρεις, αλλά στην πραγματικότητα είναι μόνο ένας.

Πόσοι φοιτητές χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
Πέντε: Ένας για να κρατάει τη λάμπα και οι τέσσερις για να πίνουν μπύρες μέχρι να αρχίσει να γυρνάει το δωμάτιο.

Λίγο παρακάτω, υπάρχει ένα κείμενο για την άσχημη πλευρά της Θεσσαλονίκης – την πολιτική. Αλλά υπάρχει και η όμορφη πλευρά της. Αυτή που αποκαλύπτεται ακόμα σε όσους την αγαπάνε.

Θεσσαλονίκη Ερώτων Πόλη

Είχα μεγαλώσει μαζί του, το θεωρούσα αυτονόητο και το έβλεπα μπροστά μου. Το μύριζα στον αέρα. Κάποια στιγμή χρειάστηκε να το εξηγήσω. Και αντιλήφθηκα ότι χρειαζόταν να το εξηγήσω και στον εαυτό μου. Τι στην ευχή μπορεί να κάνει μια πόλη «ερωτική» - και τί κάνει ερωτική ειδικά τη Θεσσαλονίκη;

Θυμήθηκα ένα κείμενο του Ιωάννου. «Δεν ξέρω πια τι γίνεται με την ομίχλη...» Ο συγγραφέας προχωρούσε κρυμμένος στο σήμα-κατατεθέν της πόλης, μέσα στον αέρα που ανάπνεε, σαν καθ’ όλα νόμιμος ηδονοβλεψίας και ξάφνου: νάσου μέσα από το πέπλο μια ανθρώπινη μορφή. Ναι, ο έρωτας έχει το στοιχείο της έκπληξης – κεραυνοβόλος – έχει την ανάγκη να μείνει κρυφός – και η Θεσσαλονίκη γίνεται ώρες-ώρες ολόκληρη μια τέτοια γωνιά – έχει τη διάθεση της αναμονής, του παιχνιδιού. Και έχει τον αέρα του μυστηρίου.

Αλλά τότε γιατί οι βόρειες πόλεις της Ευρώπης δεν έχουν αυτή τη φήμη; Γιατί η τεχνολογία και η βιομηχανία τους επικρατούν της ομίχλης και τη νικούν στις εντυπώσεις. Οι καμινάδες τους τις διαπερνούν χαρίζοντας ένα σκηνικό άλλου τύπου και ομορφιάς. Η Θεσσαλονίκη έχει το δικαίωμα (ή καλύτερα, την επιθυμία) να κερδηθεί από την ομίχλη, γιατί την χαρακτηρίζει ακόμα ένας ανατολίτικος αισθησιασμός. Φοράει το πέπλο της σαν μοντέρνα, σύγχρονη, βιομηχανοποιημένη – αλλά παρόλα αυτά – οδαλίσκη. Και είναι πιο σέξι με το πέπλο παρά χωρίς αυτό. Η Θεσσαλονίκη κρατάει τον αισθησιασμό της Ανατολής χωρίς να προσπαθεί.

Ομίχλη και ανατολίτικος αισθησιασμός λοιπόν... Να υπάρχουν κι άλλα;

Οι γωνιές της. Πάντα διαθέσιμες, πάντα ζωντανές.

Η υγρασία της. Ίσως το πιο ερωτικό – ανθρώπινο – χαρακτηριστικό. Της προσδίδει μια θηλυκή, σχεδόν μεταφυσική υπόσταση.

Ένα ανεπαίσθητο deja vue καθώς η γλώσσα γλιστρά από ιταλικά σε τουρκικά, γαλλικά και εβραϊκά τοπωνύμια: Βίλα Μπιάνκα, Χαμάμ, Ντεπώ, Μοδιάνο. Ο έρωτας χαίρεται την ποικιλία. Και οι αναμνήσεις είναι μιας πόλης που κανείς δεν έζησε.

Η θάλασσα. Πάντα θεά του μυστηρίου.

Ο κόσμος της. Αποτελεί σλόγκαν ότι στη Θεσσαλονίκη πάντα βλέπεις τους γνωστούς σου, όπου κι αν πας. Παράξενο – σχεδόν μεταφυσικό για μια πόλη του ενός και εκατομμυρίου. Όμως αλήθεια. Οι Θεσσαλονικείς περιγράφουν την πόλη τους στους άλλους σαν ένα μεγάλο τραπέζι. Μεταξύ τους, ο αισθησιασμός δένεται με το χιούμορ και την περιγράφουν σαν ένα μεγάλο κρεβάτι. Και στα δυο έχουν δίκιο. Γεύσεις και έρωτας. Οι δυο πιο δυνατές πλευρές της πόλης.

Σάββατο - Καθαρά Δευτέρα 2006